Spaanse griep, Weltschmerz en ‘Die Kluge’

Wat een vreselijke week, wat een uitermate erge, afschuwelijke, vreselijke week… gauw effe evalueren en vervolgens verder met het leven…
Het begon er al mee dat ik een ‘Madrileens griepje’ meekreeg met buitengewoon gemene bijverschijnselen, en buitengewoon hardnekkig ook. Ik moest iets doen wat echt een dingetjes is voor mij (NOT!): de handdoek in de ring gooien. Kennu die van die naar Keulen ging (met Musico)? Nou die ging dus niet. Collega Susan, die de reis ook voorbereidde, nam ‘m over en zit nu in Keulen. Het is maar goed ook, want stel je voor dat ik de gasten met dit had aangestoken, ik zou het mezelf nooit vergeven hebben. Maar ja: een paar voorbeeldjes: geen Matthäus, geen opera, geen ballet, geen boeiende gesprekken, stadswandelingen, musea en lekker eten. Eerlijk gezegd: ik moest er niet aan denken. Mijn hele lijf deed zeer, tot aan de wortels van mijn tanden toe, ik klonk als een overjarige bas en ik wilde alleen maar slapen, slapen en nog eens slapen…

Vervolgens gaan er bommen af in Brussel en wordt de hele wereld weer in een neergaande spiraal gedwongen waar we met zijn allen nou al decennia lang in zitten en waar niemand de weg uit weet en dan gaat ook Johan Cruijff nog eens dood, iemand waarvan je dacht dat-ie onsterfelijk was; kortom: een vreselijke week!
Maar ja, alles gaat voorbij en ik heb net weer een rondje gelopen en ik hoest niet eens meer zo heel erg…

Ik had beloofd u te vertellen naar welke voorstellingen ik was geweest en dat doe ik nu dan maar min of meer virtueel.
Eerlijk gezegd ben ik blij dat de Tsunami aan Matthäussen tot stilstand is gekomen, als zal ik het tot in de dood ontkennen als u het tegen me gebruikt… Er is genoeg (zo niet teveel) over geschreven in alle media, dus ik laat het daarbij.

Donderdagavond zou ik naar ‘Die Kluge’ gegaan zijn met een deel van mijn gasten. Tamelijk onbekende, korte opera van Carl Orff, in zijn tijd net zo succesvol als zijn Carmina Burana, las ik ergens.

Het verhaal:
Een boer brengt een gouden vijzel, zonder stamper mee naar huis. Hij heeft hem gevonden op het land van de koning. Hij wil de vijzel naar de koning terugbrengen en verwacht dat hij daarvoor een beloning zal ontvangen. Zijn dochter waarschuwt hem: de koning zal waarschijnlijk ook graag de stamper terug hebben. Haar vader loopt het risico dat de koning hem ervan gaat verdenken de stamper te hebben gestolen.
Haar voorspelling komt uit: de boer wordt gevangen gezet. Hij roept daar steeds in vertwijfeling: “Och had ik mijn dochter maar geloofd!” Met deze kreet begint Orff’s opera.
De hartenkreet wordt de koning verteld en hij wil de dochter van de boer zien.
Als de dochter drie raadsels die de koning haar opgeeft kan oplossen, zal de koning haar vader vrij laten en haar (zijnde ‘de kluge Frau’) trouwen. Dat lukt en ze trouwen
Het gaat in het begin goed, maar dan komt de (nu) dochter/koningin de bezitter van een ezel tegen, die door de koning onrechtvaardig is behandeld. Ze wil de man helpen, maar de koning wordt boos en stuurt haar weg. Ze mag echter meenemen waar haar hart het meeste naar verlangt. Ze kiest de koning (alweer slim!), die ze eerst met een drankje in slaap heeft gebracht. Als de koning in de boerderij wakker wordt realiseert hij zich hoeveel zijn vrouw van hem houdt. Zo lukt het haar (toch!) zichzelf, haar vader, en de ezelbezitter te redden en de heerserige koning aan zich te onderwerpen.

In het filmpje een buitengewoon geestige versie van de scène waarin de koning zijn drie raadsels opgeeft. Echt Orff, qua ritmiek, bezetting. Goed geregisseerd! De gasten zullen genoten hebben

PS:
Ter vertroosthinghe ende vermaeck: er staat ook weer een nieuwe podcast op! Zie de grote icoon hiernaast

Hampson for president!

Mijn lief was in Madrid, niet voor de muziek, maar voor het andere allesoverheersende, wereldwijde fenomeen: voetbal. Een van de redenen waarom onze relatie zo goed marcheert is dat we elkaar onze uitjes gunnen en blij voor elkaar kunnen zijn. Ik ga dus volgende week met een gerust hart vier dagen naar Keulen, met gasten van Musico

Terug naar de hoofdlijn, Vocalies: je was alleen thuis… Ik zet dan altijd de TV aan als ik aan het koken ben, om wat stemmen op de achtergrond te horen. Maakt me niet uit wat er is, liefst een praatprogramma…. De TV kwam uit bij de NDR, de Nord Deutsche Rundfunk (vraag me niet waarom, er zal wel een kat op de afstandsbediening gelegen hebben, Poes doet dat nogal eens…) en wat hoor ik: de stem van bariton Thomas Hampson, die Duits praat!

‘Kan niet…’ dacht ik en liep naar de TV. Kon wel: hij was hoofdgast in het magazine DAS!, een soort actualiteiten-programma schrap human-interest schrap cultuurshow. Het ging allemaal niet heel erg diep, maar ik heb kwispelend van genoegen een half uurtje naar Thomas zijn Duits zitten luisteren: hij beheerst de taal uitstekend, heeft een charmant Amerikaans accent (ja dat kan!) en zit echt nergens mee: hij deed een hond na, een kip en hij deed voor hoe hij zijn stem loszong. De uitzending was gelardeerd met allemaal prachtige fragmenten uit zijn lievelingsrollen en – liederen en hij tilde me in een vloeiende beweging uit mijn writersblock voor deze rubriek.

Daarom even over Thomas Hampson:
Hij werd geboren in 1955 en groeide op in Spokane, Washington. Hij studeerde bij Marietta Coyle, Elisabeth Schwarzkopf, Martial Singher en Horst Günther. In 1980 won hij de tweede prijs bij het Internationaal Vocalisten Concours in Den Bosch en in 1981 de eerste plaats bij de audities van de Metropolitan Opera. Hij is vanwege dat Vocalistenconcours eigenlijk een beetje van ons en hij is ook veel in Nederland. Hij wordt beschouwd als een van de vooraanstaande Amerikaanse baritons van dit moment. Zijn repertoire is groot, zowel in operarollen als in Liedzang.

Mahler is ‘echt zijn ding’ om die vreselijke term maar eens te gebruiken… Maar ook voor musical en hedendaags (Amerikaans) repertoire draait hij zijn hand niet om. Hij kan in kweenie hoeveel talen zingen en ik wed dat hij naast Duits nog wel een paar talen vloeiend spreekt.

In 2003 richtte hij de Hampsong Foundation op, gericht op de promotie van de klassieke zangkunst in Amerika, die jonge artiesten ondersteunt via onderzoeksprojecten, symposia, masterclasses, en concertlezingen. Hij zei een heleboel aardige dingen in die Duitse praatshow DAS!; een echt wezenlijk ding is me bijgebleven: “Es ist ein Verbrechen unsere Kinder fern zu halten von Kultur”. Kijk! Ik zeg: Hampson for President!

In het filmpje een opname van een aria die ik al eens eerder oplaadde: ‘Sois Immobile’ uit Gioacchino Rossini’s Guillaume Tell (in dit geval de Frans-talige versie). Willem Tell moet een appel van het hoofd van zijn zoontje schieten en hij maant het kind liefdevol roerloos te blijven staan. Hij neemt vervolgens twee pijlen en schiet in één keer de appel van het hoofd van zijn kind. Als iemand vraagt waarom hij twee pijlen nam en niet één, zegt hij doodgemoedereerd dat áls hij gemist zou hebben en zijn kind zou hebben verwond, de tweede pijl zou zijn geweest voor degeen die hem zo’n misselijk makende opdracht gaf. Kijk! Ik zeg: Willem Tell for president!

Een geheim huwelijk

Kweenie wat het is, de laatste tijd niet zo’n inspiratie voor stukkies… Niet dat er niks te doen is op (vocaal) klassiek gebied, mijn hemel, je zou bijna spreken van overkill: De Tiende van Tijl (ergens in Amerika genomineerd voor een prijs, misschien kan Tijl van het prijzengeld een paar spraaklessen volgen, hij blijft af en toe halve woorden inslikken), Podium Witteman (erg blij met de nieuwe formule en de kijkcijfers die stijgen, ik blijf het een moeizaam geheel vinden, maar ik kijk wel regelmatig), de docu over Jaap van Zweden (waar ik elke keer door geraakt wordt, wie kan me vertellen waarom?).

Bovendien kreeg ik van een collega een leuke Franse film ‘Les Choristes’ waarin de nut en noodzaak (!) van zingen weer eens bewezen werd en ben ik druk met de voorbereiding voor mijn Keulenreis met Pasen voor Musico .

Over die reis ga ik u de komende weken waarschijnlijk wel doorzagen (we ‘doen’ effe 6 produkties in 3 dagen, waaronder de Matthäus, pfoe…), dus dat helpt dan waarschijnlijk wel om weer op gang te komen. Ik doe deze stukkies-schrijverij als sinds halverwege 2008, dus een beetje metaalmoeheid mag ik mezelf toestaan vind ik…

Laten we ons, om er weer een beetje in te komen, eens buigen over de nieuwe produktie van De Reisopera ‘Il matrimonio segreto’. De subtitel, ‘Een vileine en ondeugende opera’ doet mij op voorhand al kwispelen van plezier.

Waar gaat-ie over? Van de website van de Reisopera gevist (beter goed gejat dan slecht verzonnen): Il matrimonio segreto (Het geheime huwelijk) is een 18e-eeuwse Italiaanse komische opera van Domenico Cimarosa. In de muziek klinkt de invloed van Mozart door, de karakters zijn in de stijl van de voor dit genre zo typerende commedia dell’arte. Het libretto van Giovanni Bertati zit vol komische verwikkelingen en verwarringen en gaat over het volgen van je hart.
Einde citaat.

De voorstelling is maar vijf keer te zien:
5 maart, Hengelo
11 maart, Deventer
18 en 23 maart, Amsterdam en
31 maart Maastricht.
Waarom niet in Brabant? tsja…

In het filmpje een soort trailer van de productie.