La Boheme in december

De Nationale Opera gaat weer een klapper maken, wat ik u brom: op 1 december 2017 gaat daar Giacomo Puccini’s ‘La Bohème’ in première. Een vernieuwende opera in z’n tijd (de première was in 1896) omdat-ie realistisch was. Het ging nou eens even niet over koningen of ander adellijk gebroed, over bosnimfen, spoken, fabels of legendes, nee, het ging over gewone mensen, árme gewone mensen… weliswaar in een lekker vrijgevochten kunstenaarsmilieu, maar toch…

Ik was nooit zo’n fan van La Bohème (meer een Tosca-mens), tot ik Renata Scotto een keer min of meer toevallig op YouTube iets hoorde vertellen over de slotscène van La Boheme.
Puccini wilde geen uitbundige sterfaria maar een steeds zwakker wordende stem. En het is hem gelukt.

En dan komt er ná dat sterven nog een korte scène waarin de anderen al door hebben dat Mimi dood is, maar Rodolfo nog in de bubbel zit van dat het allemaal wel goed zal komen en dat ze nu tenminste rustig slaapt. Als de anderen nerveus beginnen te schuifelen vermoedt hij dat er toch iets mis is en vraagt uitleg: gesproken tekst. Zijn reactie als blijkt dat Mimi is gestorven is hartverscheurend.

Eenmaal op de peilloze diepte van al dat leed geattendeerd zie ik soms zelfs op tegen de sterfscène van de opera, omdat ik weet dat als het goed gebeurt, ik het zeker niet droog houd en iemand moet toch weer de gasten de zaal uit leiden en terug naar de bussen. Ik hoop dan maar dat het slotapplaus lang genoeg is om mijn trillende ziel weer in het gareel te krijgen…

Bij de Nationale Opera zal die ontroering er wel weer zijn: Mimì en Rodolfo worden gezongen door een nieuw vocaal koppel: Eleonora Buratto en Sergey Romanovsky. Onze ‘eigen’ Thomas Oliemans zingt (weer) Schaunard en regisseur Benedict Andrews benadert volgens de website van De Nationale Opera de personages in La Bohème van heel dichtbij en keert hen binnenstebuiten.

In filmpje 1 het verhaal van Renata Scotto…

en in filmpje 2 Rolando Villazon, die erachter komt dat Mimi echt dood is. Het is het handigste als u eerst naar Scotto kijkt, dan ziet u in de praktijk even later hoe dat dan gaat… Opera is geweldig!

Het Internationaal Vocaliesten Concours 2017. Ook in Eindhoven!

Binnenkort gaat het weer van start: het Internationaal Vocalisten Concours. Dit jaar is het van 9 – 16 september 2017 en zoals altijd in hartje Den Bosch.
De finale is echter niet in Den Bosch maar in (mijn eigen) Eindhoven, in het Muziekgebouw Frits Philips! Mooi hoor, dat ze ook eens naar hier komen. Als ik Den Bosch was had ik ze niet laten gaan, maar je weet maar nooit wat er achter zulke beslissingen zit…

De grote zaal van het Muziekgebouw heeft in ieder geval een betere akoestiek dan de grote zaal van het Theater aan de Parade, dus da’s voor de zangers mooi meegenomen. Ik spreek uit ervaring trouwens, heb in beide zalen gezongen. “Akoestiek zit in jezelf”, sprak mijn zangdocent ooit, toen ik klaagde dat het soms wel erg hard werken was in sommige achterafzaaltjes… Hij had gelijk en naarmate de tijd vorderde leerde ik mijn techniek beter beheersen en hem bij te stellen naar de eisen van een zaal.

De philharmonie zuidnederland (ze blijven het zelf zo spellen, dat u niet denkt dat ik typefouten zit te maken) begeleidt, onder leiding van Kenneth Montgomery, aimabele man en een fijne zangers-dirigent. Hij ademt mee…

Het IVC heeft zich in de loop der jaren (ze draaien al 60 jaar!) steeds verder uitgebreid en ook dit jaar zijn er weer interessante masterclasses, kris-kras door Den Bosch, van juryleden (goeie cast dit jaar!) en van anderen uit de praktijk. U kunt daarbij zijn!

Kijk vooral op de website van het IVC!

Ik laad een filmpje hieronder op met een hartstikke leuke promo voor het concours van dit jaar.

Grachtenfestival en een bariton

Ga ik een stukkie schrijven over het Grachtenfestival? Mwahhh, misschien wel niet, dit jaar staat er niks vocaals op de gracht te zingen en Vocalies gaat over vocaal… Er is een afwisseling in het beleid van het slotconcert van het Grachtenfestival: het ene jaar is er instrumentaals en het ander vocaals…

Mwahhh, maar het is altijd zo’n topsfeertje daar op de gracht. De enige momenten per jaar dat ik – als ik thuis ben en kijk naar het slotconcert – er nog van baal dat ik niet meer in Hilversum werk en niet meer op die manier betrokken ben bij de heilige muze…

En verroest: er is wél vocaals te melden, een vriendin die met mij de media afstroopt op zoek naar onderwerpen voor stukkies attendeert mij er ook op: bariton Michael Wilmering hoort bij de genomineerden voor de Grachtenfestivalprijs. In het leven geroepen in 2007, toen het Grachtenfestival tien jaar bestond. De twee andere genomineerden zijn violiste Elise Besemer en celliste Ella van Poucke. Dat wordt nog een dingetje om daar de beste uit te halen: je zou zeggen de voorkeur gaat uit naar een vocalist, maar dit jaar speelt het Brodsky Quartet het slotconcert en dan zijn strijkers ook weer favoriet voor zo’n prijs. Affijn, het zal wel niet echt gaan om ‘de beste zijn’; het gaat om ‘genomineerd zijn’.

Bariton Michael Wilmering werd geboren in 1988 (een kind nog… grapje…) en studeerde in Utrecht bij Henny Diemer. Heej, weer een linkje: daar heb ik ook nog les van gehad. In mijn tijd ‘studeerde je niet bij’, maar ‘had je les van’ en werd je ‘zangpedagoog’, geen ‘stemcoach’. Ik vond dat ‘zangpedagoog’ al sjiek genoeg. Maar ik dwaal af…
Tijdens het Internationaal Vocalisten Concours (dat begint weer in september, maar daarover later meer) won Michael met pianist Javier Rameix de juniorprijs, de persprijs en de IVC-Prijs in categorie Liedduo, asteblief!!! En in 2015 stond hij in de halve finale van het Belvedere Concours.

Zo te lezen aan de rollen die hij heeft vertolkt heeft-ie een lenige stem die Wilmering en is het een leuk jong om te zien. Het is maar goed dat ik meer into baritons ben dan into tenoren (met uitzondering van Kaufmann en Villazon dan hè…): mijn stem heeft-ie, als zal dat weinig zoden aan de dijk zetten… het is natuurlijk al lang uitgemaakt wie er wint.
Hoe dan ook: hou het bij, dat Grachtenfestival: zaterdagavond op TV het Brodsky Quartet (ze waren als kinderen zo blij dat ze een keer op de gracht mochten spelen) en in Amsterdam is er van alles loos op klassiek gebied, een mooie tijd om er te zijn.
Ik zocht naar iets op YouTube om u te laten horen van Michael Wilmering, maar vond wat oudere filmpjes uit 2011 en dat is te lang geleden voor zo’n jonge vent. Van het enige recente filmpje kreeg ik zo’n jeuk over de slechte presentatie dat ik het niet opnam. Iets verder speurend vond ik een leuke live-opname van ‘Le nozze di Figaro’. Vergeef het gerommel, het is live.; als u daar doorheen luistert hoort u sprankelende opera.
Potverdrie die Wilmering gaat een carrière timmeren, wat ik u brom; hij heeft al een goed begin gemaakt.

Een computercrash en Adele

Eerst even: u hebt me een tijdje gemist denk ik… of hoop ik eigenlijk… ahem…

Er was een computerstoring, om niet te zeggen een computercrash en ik kon alleen via facebook af en toe mijn snebbel laten horen en u zit natuurlijk niet allemaal op facebook. Er waren best zaken waar ik een mening over had (ik heb niet overal een mening over hoor, dat u dat niet denkt), maar een stukkie publiceren kon niet meteen.
Inmiddels ben ik weer ‘in business’, maar een podcast op de website zetten gaat nog steeds niet; die houdt u gewoon te goed en in de tussentijd houdt u zich maar mooi onledig met de meer dan 214 uren klassieke vocale muziek die wél op mijn website staan; zie het rijtje aan de rechterkant van het scherm.

Zo wilde ik best Adele publiekelijk een hart onder de riem steken, nu ze (weer) stemproblemen heeft. U weet niet wie Adele is? Dat is een pop-zangeres, zo ongeveer ’s werelds beste, in ieder geval ’s werelds populairste en eentje zonder prima-donna kuren. En wat pop-zangers zijn? Dat zijn types die hun hart uitzingen, meestal zónder dat daar zangtechniek onder ligt, in tegenstelling tot (de meeste) klassieke zangers. Er zijn beslist klassieke zangers die ook maar wat raak schreeuwen, maar dat wordt sneller afgestraft: over meer dan twee octaven zingend in ik weet niet hoeveel talen , val je nou eenmaal sneller door de mand, dan wanneer je over minder dan één octaaf en alleen in het Engels je laat horen.

Dat klinkt een beetje aanmatigend (nu ik het zo teruglees) en dat is niet zo bedoeld. Ik heb grote bewondering voor een heleboel popzangers, maar ik zag en hoorde bij Adele al lang geleden aankomen dat het mis zou gaan. En dan vooral omdat ik zelf, aan het begin van mijn zingend leven ook zo’n periode heb gehad (en daarna nooit meer, dankzij een ijzeren techniek).

Adele zong een concert in enige grote wereldstad, ik mag ervan wezen welke. Mijn echtgenoot nam het op en zat het naast mij op de bank af te kijken. Ik was zeer getroffen door de sfeer die ze wist te creëren en ik had het hart niet mijn echtgenoot zijn leuke avond af te nemen, dus ik hield mijn kiezen op elkaar en breide door, maar ik hoorde het en mijn tenen krulden: veel tegen de toon (dat schijnt trouwens bij popzang te horen: vals zingen, luister maar naar het songfestival) , veel met opgerekte keel (mijn terugwijkende kaak zie je ook veel minder als ik mijn kin naar voren steek, maar in dat standje zingen kan ik niet), toenemend gevoileerd (een mooi woord voor hees). Dat laatste kan erg sexy zijn, maar je moet het wel uit vermogen doen, niet uit onvermogen… (luister naar La Streisand, die het knopje voor hees ook na haar zeventigste nog makkelijk aan en uit zet). Kortom: alle alarmbellen gingen rinkelen en ik dacht: dat rinkelen doet straks de telefoon bij de beroemde keel- neus- en oorartsen ook, want dit gaat mis.

Ik hoefde niet zo nodig gelijk, maar kreeg het wel. En als ze na die bezoeken aan de KNO-arts nou ook maar een zangcoach belt dan komt het misschien nog goed en blijft het misschien ook goed.

Op facebook (dus) verschenen er hout-snijdende stukken over wat er zoal in je fysiek (en in je geest trouwens ook) gebeurt als je gaat zingen. Dat is heilzaam en als je alleen voor jezelf onder de douche zingt is het ook niet zo boeiend of je dat technisch correct doet of niet; als het niet lekker voelt hou je er vanzelf mee op. Het wordt een ander verhaal als er een miljoenenpubliek aan je voeten ligt en je een hele carrière rond die stem gebouwd hebt. Dat moeten die arme twee kleine spiertjes van pakweg anderhalve centimeter lang en een halve centimeter breed het voor je doen, geschraagd door een tedere ziel en een klare geest.

Ik had een stem die het altijd deed, onder de gekste omstandigheden, maar ook ik ging iedere ochtend de badkamer in, keek mezelf in de spiegel in de ogen en vroeg mij altijd weer opnieuw af: “zal-ie het nog doen, die vriend daar in mijn keel? Zal ik vandaag weer tegen de druk bestand zijn? Zal mijn vermogen te ontroeren en te boeien er vandaag weer zijn en hoeláng zal het er nog zijn? Is ‘Das Gewisse Etwas’ er nog?” Affijn van dat soort dingen…

Wat moet Adele dan wel niet voelen als ze nu in de spiegel kijkt? Ik hoop dat ze overeind blijft, want de (pop)wereld zou er een stuk minder plezierig uitzien zonder haar…

En hopelijk is ze verstandig, laat ze zich niet gek maken door het hele circus rond haar persoontje en belt ze die arts en die zangcoach en gaat ze aan de slag om het allermooiste wat er is in een menselijk bestaan weer goed en lang te kunnen: zingen…