Julie ‘Maria’ Andrews

Het moest er natuurlijk een keer van komen: de Von Trapp-familie zou een keer uitsterven. Op 18 februari jongstleden gebeurde dat: de laatst overgebleven nazaat van Kapitein Von Trapp (ironisch genoeg een soort van Marinekapitein, lid van de Marine van een land dat geen kustlijn heeft….) overleed: de naamgenote van haar stiefmoeder: Maria. Ze was de ‘derde van boven’ (zo wordt in Brabant vaak de volgorde van leeftijden van de kinderen aangeduid: ik heb een vriendinnetje gehad die ‘d’n twidde van onderen’ was), nog dochter uit het eerste huwelijk van de kapitein; met zijn tweede vrouw Maria kreeg hij nog drie kinderen.
Overigens is The Sound of Music niet een letterlijke weergave van de belevenissen van de familie Von Trapp: de familie was ‘slechts’ de inspiratiebron voor de film. De onlangs overleden Maria heette in de film Louisa, waarschijnlijk om rare naamsverwisselingen te voorkomen.

En waarom schrijf ik daar nou over…. Nou, om een bruggetje te kunnen maken naar Julie Andrews, die ik laatst in een filmpje op YouTube voorbij zag komen en door wie ik weer eens een paar uurtjes kwijt was (alles voor een goeie website over vocale klassieke muziek, zullen we maar zeggen…)

Bij Oprah Winfrey houden ze zo ongeveer om de vijf jaar een reünie, de vertolkers van de Von Trappjes uit The Sound of Music. Ik verdenk ze ervan dat ze op de eerste plaats een enorm kijkcijfer- kanon zijn; de studio zit bij deze uitzendingen nog meer bommetje vol dan anders en het publiek (vooral vrouwen) schreeuwt nog net iets harder dan anders. Op de tweede plaats wordt Christopher Plummer zo oud en broos dat ze waarschijnlijk iedere keer weer denken: laten we het nog maar een keer doen, straks kan het niet meer…

Ik zag Julie Andrews ook langs komen bij de presentatie van het zoveelste kinderboek dat ze geschreven had en dacht: waarom zing je niet meer? Je ziet er nog zo top uit. Je vertegenwoordigt een beschaafde filmwereld die we allang niet meer hebben zonder oubollig te zijn of te worden en je spreekt zulk prachtig Engels…. domme ik… ik had het kunnen weten. Andrews zingt niet meer.

Surfend op YouTube werd het me duidelijk en ik moet u eerlijk bekennen: de tranen schoten me af en toe in de ogen. In 1997 onderging ze een op zich onschuldige stembandoperatie (hoewel, onschuldig: die dingen zijn hoogstens een halve centimeter breed en twee centimeter lang: daar moet je heel, heeeeel voorzichtig mee zijn…) en kwam daar met een stembandverlamming uit. Het zou misschien met training wel overgaan, maar het ging niet over en na een tijdje doorgesukkeld te hebben (en overwogen te gaan procederen tegen de opererend arts) besloot ze het zangersvak voor gezien te houden en zich toe te leggen op andere dingen in het leven. Een ongelooflijk moedig besluit en ook een besluit dat haar professionaliteit tekent: als het niet meer goed kan, dan niet, voor een half octaafje doen we het niet. De scherpe observant ziet het verdriet dat het haar gedaan heeft, maar ze sloeg zich manmoedig door allerlei interviews en opdringerige reportervragen heen en zette zich aan het schrijven en acteren en bouwde zich daar een nieuw carrière.

Ik kan me er iets bij voorstellen, maar lang niet alles. Ik zing niet meer solo, maar míjn stem doet het nog wel. Sterker nog: gehoorzaamt nog zo onmiddellijk aan mijn wil dat ik er af en toe van schrik. De hoge C tettert nog als vanouds en hoewel het ademapparaat uit training is ‘wil’ de stem nog graag en zing ik puur voor mijn plezier af en toe eens in de badkamer op (iets wat ik vroeger nooit deed) en knipoog ik daarna schalks (mooi woord hè?) in de spiegel naar mezelf: “zo Geurts, you’ve still got it…”

Dame Julia Elizabeth Andrews werd geboren op 1 oktober 1935) in Walton-on-Thames.

Op haar twaalfde zong ze voor de toen nieuwbakken Engelse Koningin Elisabeth en op haar negentiende begon haar Broadway-carrière; na haar eerste film Mary Poppins had ze de wereld aan haar voeten. Welke van de films, Mary Poppins of The Sound of Music haar het meeste bekend hebben gemaakt is niet vast te stellen.

Na alle ellende rond die stembandoperatie ging ze ‘gewoon’ door. Praten lukte nog wel (hoewel ook de spreekstem heser en heser wordt, maar ja, inmiddels is ze 78), dus was ze horen in twee Shrek-films en te horen en te zien in ‘The Princess Diaries’.
En ze schrijft, dus: kinderboeken, eentje met de illustere naam ‘The Last of The Really Great Whangdoodles’ en een hele serie rond een vrachtwagentje ‘Dumpy the Dumptruck’.

Ik probeerde mijn favoriete nummer uit The Sound of Music voor u op te laden. Lukte niet, ik vond van alles uit de film, maar niet die ene track. Uitgeweken naar Victor Victoria, ‘The shady dame from Seville’ (ik vond ‘Le Jazz Hot’ sterker, maar die liep niet ‘lipsinc’). Let op het einde: een heuse Verdiaanse lange en moeilijke cadens en ze doet het geweldig!. De hoge noot aan het einde is ‘slechts’ een fis (tenminste op mijn piano…), helemaal niet zo hoog en het idee dat daar glazen van kapot zouden springen slaat nergens op. Maar leuk is het allemaal wel en ze is in staat het nergens nachtclub-ordinair te laten worden. En oubollig en zedig wordt het ook niet. Precies goed gedoseerd dus en dat was en is haar grote kracht. Ik heb groot respect voor haar!

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *