De essentie effe kwijt?

Er staat een nieue podcast op! Zie hiernaast!

Een mèr a boire aan berichten over klassieke muziek deze week: droevige, cynische, hoofdschudden-veroorzakende én leuke! Het leek potdrie wel alsof De Volkskrant van donderdag voor mij geschreven was!
Ik had een wat saai stukkie klaarliggen over Jo Vincent, maar dat bewaar ik voor u. Sorry mevrouw Vincent, u was zelf niet saai, zo heb ik begrepen, en u komt aan de beurt, heus!

Laten we eerst het droevige nieuws behandelen: zanger Lieuwe Visser is gestorven, na een lang ziekbed. U weet het waarschijnlijk al lang, er is in de media aandacht aan besteed; ik zal u niks nieuws vertellen. Zelfs zijn relativeringsvermogen is genoemd en daar zou ik hem ook om geprezen hebben. Hij trad een keer op bij van Kooten en De Bie, bij een parodie op het fenomeen masterclasses. Ik lag blauw van het lachen. Helemaal onderin het linkje. We hadden toen net de lessen van Elisabeth Schwarzkopf gehad (met alle desastreuze gevolgen van dien) en Van Kooten en De Bie namen – volstrekt terecht – het fenomeen ongenadig op de korrel.

Ik zal u niet vermoeien met betogen over het nut of onnut van masterclasses, daarvoor ligt het onderwerp te genuanceerd. Dat die van Elisabeth Schwarzkopf slachtingen aanrichtten onder zangers staat wel vast. Ik ken ook pedagogen die er hele goeie dingen mee kunnen doen. Als zanger moet je uit een bepaald hout gesneden zijn om met een heleboel kritisch publiek op je lip toch nog wat op te steken en je kwetsbaar op te stellen. Geloof me: als je in staat bent masterclasses te overleven en er wat van te leren ben je uit het goede hout gesneden voor beroepszanger.

Lieuwe was uit het goeie hout gesneden, dat is zeker. Hij ruste zacht….

Cynisch nieuws is er uit het Concertgebouw: Haitink ligt overhoop met de directie van het Koninklijk. In plaats van alles in het werk te stellen de cultuur veilig te stellen en mooie muziek te maken vechten ze mekaar (vrij letterlijk) het kot uit: Haitink wil niet meer dirigeren bij het KCO en het Koninklijk is op zijn pikkie getrapt. Niet sjiek om het via de media te spelen, die elkaar allemaal na-lawaaipapagaaien…. Maar sjiek is de klassieke muziek allang niet meer. Dat was dus het hoofdschudden-veroorzakende bericht.

Eigenlijk was er nog een hoofdschudden-veroorzakend bericht: namelijk de problemen die de grote operagebouwen en alles wat er omheen hangt hebben in Italië, maar mijn stukkies zijn toch al zo lang….

Nou vooruit dan: nog één leuke: de Montegrenijnse (mijn hemel, niet uit mijn strot te krijgen..uit Montenegro afkomstig…) gitarist Milos Karadaglic heeft het Aranjuez-concert van Joaquin Rodrigo opgenomen. Oef, wat zou ik die CD graag hebben. Ik hou het al niet droog bij een matig gespeeld Concierto de Aranjuez, laat staan bij een goed gespeeld. Ja, ik weet het: het is geen vocaal stuk (de liedteksten die er ooit op geschreven zijn, zijn hemeltergend slecht), maar mooi! En ja, er zijn slechte versies voor andere instrumenten die ook maar matig zijn, op ééntje na: de versie voor koperblazers in de film Brassed off met een onvergetelijke Pete Postlethwaite (alweer zo’n niet uit te spreken naam) als dirigent. Daar wordt weer aan het essentiële van muziek geraakt en die essentie waren ze in het Concertgebouw volgens mij effe kwijt.
Dus: een stukkie met twéé filmpjes

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *