Een schone dame

Tsja, je kan me nog zo’n rij met ‘verantwoorde’ onderwerpen voor een nieuw stukkie laten zien, als de première van ‘My fair lady’ erbij staat ben ik verkocht. Dan wil ik niks meer weten van de dood van Cherubini, debuten van Caruso of Carreras en evenmin over de première van ‘The Consul’. ‘My fair lady’ is het en ‘My fair lady’ blijft het…

Er is een lang verhaal van te vertellen, want het duurde even voordat een en ander op de planken stond. Laten we het houden bij het toneelstuk op Broadway, want dat ging in première vandaag, 15 maart in 1956

De musical is gebaseerd op George Bernard Shaw’s toneelstuk ‘Pygmalion’. En was een directe hit: het was de langstlopende musical van zijn tijd op Broadway. En ook in Londen schoten ze raak, er kwam een buitengewoon populaire film van en de ‘My fair lady-revivals’ waren niet van de lucht en ook allemaal een succes. ‘My fair lady’ kreeg zelfs de eretitel ‘De perfecte musical’.

De geschiedenis begint ergens in de dertiger jaren van de vorige eeuw. Filmproducer Gabriel Pascal krijgt de rechten om filmversies te maken van verschillende toneelstukken van George Bernard Shaw
Shaw doet echter moeilijk over een musicalversie van ‘Pygmalion’. Als Shaw in 1950 sterft is de weg vrij: Pascal vraagt tekstschrijver Alan Jay Lerner en die heeft een partner, Frederick Loewe, die de muziek wel wil schrijven. Ze lopen aan tegen het feit dat er strikt genomen geen liefdesgeschiedenis zit in het toneelstuk en dat een ensemble er ook niet paste. Twee redenen waarom Rodgers and Hammerstein er hun handen niet aan vuil willen maken. Twee jaar lang ligt het script op de plank.

Dan gaat Pascal dood en maken Lerner en Loewe ruzie. Weer vertraging. Een jaar later krijgen ze de geest, maar dan is er weer gedonder met de rechten.

“Pfoe”, zegt Loewe (of woorden van die strekking), “Dan schrijven we de show zonder de rechten en als het gedonder daarover afgelopen is, zijn wij zo ver met schrijven dat ze niet anders kunnen dan ons de rechten geven!” Kom daar in deze tijd nog eens om; een man naar mijn hart, die Loewe.

Zo gaat het dus. Als men aan casten toe is wordt eerst Noël Coward gevraagd voor de rol van professor Higgins, maar die wijst onmiddellijk naar Rex Harrison. Die doet moeilijk (het was ‘ginnen hèndigen’ zouden ze hier in Brabant zeggen), zoals hij in de film ook moeilijk doet (volgens mij speelt hij zichzelf), maar ach, soms wen je aan moeilijke mannen…

Julie Andrews (hier al eens eerder onderwerp van gesprek) wordt ‘ontdekt’ en die zegt heel gauw ‘ja!’
En daarmee komt de stroomversnelling: men gaat als de donder repeteren en op 15 maart 1956 is het zover: première.
De show sluit (voorlopig) op 29 september 1962, na een recordaantal voorstellingen: 2.717.

In Londen zijn het er minder, maar nog steeds ongelooflijk veel: 2.281. Da’s bij elkaar 4.998. Je zult maar meer dan vijfduizend keer moeten zeggen (met een Cockney accent): “I washed me face an’ ‘ands before I come, I did”. Dat moeten we trouwens keer twee rekenen, want ze zegt het zinnetje een keer aan het begin en een keer aan het eind…

Wat is uw favoriete liedje? Of stukje tekst?
Ik kris-kraste een keer door de film en vond talloze leuke deunen en momenten en realiseerde me dat ik er bijna net zoveel van buiten ken als van ‘The Sound of Music’. Dat ze mij destijds niet gevraagd hebben is me een raadsel; arrogant grapje, ik was er in het geval van ‘My fair lady’ nog niet en bij ‘The Sound of Music’ was ik zes…

Uiteindelijk koos ik toch voor Rex Harrison en niet voor Audrey Hepburn (die in de film zingend ‘gedubt’ werd door Marni Nixon) omdat Harrison een stokpaardje van mij berijdt: tongvallen en dialecten. Vooral om het zinnetje dat ze in Amerika al jaren geen Engels meer spreken moest ik erg lachen. En de timing van die man, fenomenaal; hij kan niet zingen in de vocale zin van het woord, maar o, wat een timing. Ik zou hem wel eens de Winterreise willen horen doen, om maar eens een dwarsstraat te noemen (in het midden latend of hij accentloos Duits zou kunnen spreken). Weet u wie ook een leuke Higgins zou zijn geweest: Peter Ustinov; maar ik dwaal af… Veel plezier!!!

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *