Vocalies en het Eurovisie Songfestival

Eerst even: aflevering 146 staat erop! Zie hiernaast!

Voer voor psychologen, zangpedagogen en ander gemankeerd volk: de keuzes die Nederland en België maken voor het soort liedje en het soort afvaardiging naar het Songfestival van 2014 in Kopenhagen.
Ik hoor bij dat gemankeerde volk en met bovendien een website over vocále klassieke muziek moet ik er wat van vinden, of liever: wíl ik er wat van vinden.
Ik laat het fenomeen Songfestival al jaren links liggen: er wordt slecht gezongen, slecht geacteerd, slecht gejureerd en slecht verloren, dus ik heb er niks te zoeken…

Maar dit jaar, dít jaar, beste lezers, gloort er hoop aan de horizon: Nederland wordt vertegenwoordigd door twee ras-artiesten (weliswaar met het verkeerde liedje, of minstens met een verkeerd arrangement) en België vaardigt een heuse operazanger af: Axel Hirsoux. Tenminste, het zingt rond (let op de woordspeling) dat hij een operazanger is, de naam Pavarotti viel en dan weet je het wel…

Ik heb het internet afgestruind naar meer informatie dan de obligate info die de BRT, danwel hijzelf met ons wenst te delen, maar ik kom niet heel veel verder dan dat hij niet het fysiek van een zanger zou hebben (dat heeft hij volgens mij wel, namelijk de klassieke heldentenor: te klein en te dik); dat hij van dat fysiek al jaren last heeft (kan kloppen: moeilijk te casten zulke zangers, waarmee ik niks, maar dan ook helemaal niks zeg over zijn capaciteiten) en dat hij al aan zangwedstrijden heeft meegedaan (het Franse en ingeburgerde woord voor zangwedstrijden ‘concours’ zal de Vlaamse TV wel willen vermijden). In 2013 deed hij mee aan The Voice Belgique (ook al zo’n zonderlinge combinatie van talen, of ben ik aan het zeuren?) en sneuvelde in de tweede ronde. Hij speelde Quasimodo in de musical Notre Dame de Paris (daar is met zijn fysiek wel iets mee te doen, met die rol en nu ben ik niet aan het katten…).

Ik snorde het filmpje op YouTube op: hij weet wat hij doet, deze kleine dikke zanger en hij is charmant en raakt het hart van velen met dit lied, denk ik. Het mijne niet, maar dat zegt meer over mijn hart dan over zijn kwaliteiten… Zijn fysiek stoort me niet in het minst (mischien kan iemand iets aan die manchetten doen?), het lijkt eerder een verademing in het vele uiterlijk vertoon dat het Songfestival met zich meebrengt.

De storm die het liedje ‘Calm after the storm’ van Waylon en Ilse, pardon The Common Linnets veroorzaakte (alweer een woordspeling…. ik ben nog steeds vaak tussen haakjes leuker dan in de normale zinnen) heb ik lekker over laten waaien. Allebei een stem, allebei een prachtig fysiek (zij wel…) allebei oren aan het hoofd (over het algemeen is het spatzuiver) en dan zo’n liedje kiezen. Arrangeurs, ik roep u op: fiets er een modulatie in: ga naar de dominant-toonsoort en pak daar uit: het liedje vraagt er vanaf het eerste akkoord om. De knagers onder u weten wat ik bedoel en voor de niet-knagers: een liedje wat laag inzetten en dan net vóór de helft gaan uitpakken en ineens flink luider en hoger gaan zingen is een beproefd fenomeen voor alle liedzang, klassiek én pop. Als er zo’n modulatie inkomt geef ik ze een kans, anders is het geheel gewoon te bescheiden, te dreutelig, te laag en misschien toch wel te mooi om in Kopenhagen te geraken, laat staan in de finale…

Hieronder dus het filmpje van en Axel en The Common Linnets.
Áls ze het halen hebben ze mijn steun, vooruit dan: 6 points naar Axel en 6 points naar ‘onze’ Ilse en Waylon!

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *