Met Klaus Florian Vogt in een wolkentoren

Wat hadden we vijf heerlijke dagen in De Wachau… Kent u de streek? Een kilometertje of zeventig achter Wenen (wat verder naar het oosten) ligt een klein en gerenommeerd wijngebied, De Wachau genaamd, het begint een stukkie achter Krems, de stad waar wij verbleven en houdt op ergens bij Stift Melk, een hemelse plaats in meerdere zinnen van het woord. De Donau verbindt daar het een en ander. Ieder jaar vindt daar het Grafenegg Festival plaats. Bij Schloss Grafenegg ligt een Engelse landschapstuin en daar hebben twee hippe architecten een toneel en amfitheater ontworpen voor de buitenlucht waar zo’n 2000 man in kunnen. Twee avond het City of Birmingham Orchestra en een keer de Tonkünstler Niederösterreich en een keer het Rotterdams Philharmonisch Orkest, voor de vrienden: het ‘Rotterdams Fiel’.

Ik kan pagina’s schrijven over deze vier kostelijke avonden, hoe (buiten) de scholeksters – tot grinniken van het publiek – de stilte-momenten in Beethovens Zevende opvulden en binnen het Rotterdam Fiel kwam, zag en overwon, maar deze blog gaat over klassieke vocále muziek en dus behandel ik de enige vocale bijdrage in deze vier concerten: die van Klaus Florian Vogt. Hij zong stukken uit Parsifal en Lohengrin van Wagner en hield ons allemaal gevangen in ontroering. Zelfs mij, die niet zo’n fan van Wagner was. Jazeker: verleden tijd: was. Inmiddels trek ik meer en meer in zijn richting, hoewel ik mijn grote liefdes Verdi en Puccini daarbij allerminst loslaat.

Klaus Florian Vogt werd geboren in 1970, in Heide, Schleswig-Holstein. Hij studeerde hoorn en zang in Hannover, Hamburg en Lübeck. Hij begon zijn muzikale carrière als eerste hoornist bij het Philharmonisches Staatsorchester van Hamburg. Tegelijk studeerde hij zang aan het Conservatorium van Lübeck. Mooie combinatie: voor zangers en blazers ligt de ademhalingstechniek heel erg op één lijn.

In 1997 beëindigde Klaus Florian Vogt zijn orkestcarrière en werd hij ensemblelid van het Landestheater in Flensburg.
Het volgende seizoen werd hij voor vijf jaar geëngageerd door de Semperoper van Dresden. Dat is een hele goeie start: via een ensembletheater beginnen: je kunt dan in betrekkelijke veiligheid je ontwikkelen. Je werkt vaak met dezelfde collega’s en dirigenten/regisseurs en zo bouw je je repertoire langzaamaan uit. Het gevaar ervan is dat je blijft zitten in je comfortzone en geen uitstapjes meer maakt.
Vogt deed het verstandige: hij breidde er zijn repertoire aanzienlijk uit met rollen uit Die Zauberflöte, Die verkaufte Braut, Der Freischütz, Arabella, Fidelio, Lohengrin, Salome, Das Rheingold (en daar komt Wagner om de hoek….), Die tote Stadt, Die Fledermaus en meer operette-rollen.

Sinds 2003 is Klaus Florian Vogt freelance-zanger; zijn comfortzone verlaten en de grote wereld in.

In de Wolkenturm nam hij ons mee naar grote hoogten. Hij was meester over het repertoire en over zijn techniek. Hij wist tot en met de laatste noot en letters (mooi Duits!) door het orkest heen te prikken: “Sein Ritter bin ich, Lohengrinn genannt”. De tekst gaat gepaard met vol orkest en op de laatste lettergreep komt het grote bekken met een daverende slag. En toch, en toch… hoorde ik de tekst… geweldig!

In het filmpje een opname uit 2006, van het Baden-Baden Festival. Het liep bij niet helemaal synchroon, maar dat moet u even voor lief nemen. Zie hoe mooi de vrouwen de tijd vol acteren. Als je op het toneel bent en niet zingt, heb je wel degelijk een rol… vooral om de energiestroom van het geheel gaande te houden. Genoten van het Grafenegg Festival en genoten van Wagner!

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *