Victoria van de Engelen

Eerst: er staat weer een podcast klaar, zie de icoon hiernaast.

Vandaag op 1 november 1923 werd Victoria de los Ángeles geboren in Barcelona. Prachtige stem, prachtige vrouw. Haar echte naam: Victòria López García. Ze kwam uit een muzikale familie en presteerde het, het conservatorium in drie jaar te doorlopen. Normaal gesproken stond er toen zes jaar voor. Tegenwoordig moeten ze in vier jaar al een volleerd zanger zijn, een van de redenen waarom veel stemmen het niet halen….. Natuurlijk heb je al vóórdat je naar een conservatorium gaat de nodige vocale training achter de rug en dat zal De los Angeles zeker ook gehad hebben, maar het is kort… Een stem moet kunnen rijpen, als ouwe whisky, of cognac… Aan een mooie, diep goudkleurige cognac doet haar stem – vooral in de laagte – me trouwens nog het meeste denken. En dat met een bereik van een ‘normale’ sopraan: een gouden combinatie.

In 1945 debuteerde De los Angeles aan het Liceo Theater in Barcelona en in de daaropvolgende veertig jaar zong ze zonder noemenswaardige problemen Puccini, Bizet, Verdi, Gounod en Wagner. Haar kracht werden de Spaanse volksliederen. Ze was een van de weinige zangeressen die net zo makkelijk opera zong als liederen en zich net zo goed thuis voelde in de concertzalen als in de operatheaters.

In haar privéleven kreeg ze het behoorlijk te verduren: de dood van haar zoon greep haar zo aan, dat ze afscheid nam van het grote publiek en nog maar zeer sporadisch in het openbaar verscheen. Dat deed ze trouwens toch al niet veel: in het openbaar verschijnen: ze schermde haar privéleven zorgvuldig af voor de buitenwereld.

Ik las ergens een verhaal dat ze een auditie in La Scala zou hebben geweigerd, omdat ze vond dat ze na een optreden in het buitenland meteen terug moest naar haar ouders, naar huis… Of het waar is weet ik niet, maar het is een curieus verhaal. Ik ken de bijtende eenzaamheid van het vak een beetje, dus ik kan er wel voor een deel in mee, maar als je er niet tegen kunt, moet je er misschien ook niet aan beginnen. Maar ja, dan hadden we die prachtige sopraan gemist…
In 1992 trad ze nog op tijdens de sluitingsceremonie van de Olympische Spelen in Barcelona.
Ze stierf in Barcelona in 2005.

Ik zocht naar bewegend beeld en kwam uit bij ‘Una voce poco fa’ uit Rossini’s ‘Il barbiere di Sevilla’
Heerlijk tijdsbeeld met die jurk met petticoats en dat malle strikkie in het haar… Maar zingen, jongens, zingen!! Flexibele, intelligent gebruikte stem. Ik vind haar trouwens in vrolijke rollen makkelijker acteren dan in de verdrietige, daar wordt het een beetje larmoyant af en toe. Niet het zingen, begrijp me goed, maar de gebaartjes erbij. Haar Cantilena uit de Bachianas Brasileiras van Heitor Villa-Lobos is overigens legendarisch en bijna nooit beter gezongen dan door De Los Angeles. Mag u zelf naar zoeken op YouTube.

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *