The Voice: Frank Sinatra

Er staat weer een nieuwe podcast klaar. Zie de grote icoon hiernaast.

Ik werd zo blij van de uitzending van ‘De Wereld Draait Door’ afgelopen week: veel vocaal erin (en zelfs meerstemmig) en de beste jazz-zanger ter wereld, Kurt Elling. Samen met het Jazzorkest van het Concertgebouw geeft hij in december kerstconcerten.
Mwah, dacht ik toen ik hem hoorde, ik heb het nummer wel eens beter horen zingen door – inderdaad – Frank Sinatra. Ze lieten nog een kort fragment horen van ‘the real thing’ en ik had mijn onderwerp voor het stukkie van deze week: Frank – Ol’ blue eyes – Sinatra. In een website over vocale muziek kan hij niet ontbreken, zijn bijnaam is nota bene ‘The Voice’. Daar lift ons nationale talentenjachtje toch maar mooi op mee!

Je haalt het geluid uit duizenden, nu meer dan 15 jaar na zijn dood hoef ik maar een toon te horen en ik weet wie het is die daar zingt en hij lijkt altijd speciaal voor mij te zingen.

Ik weet het, ik weet het, het was een dondersteen (een ‘vèrreken’ zouden we in Brabant zeggen), maar dat zijn er wel meer en die kunnen ook rechtstreeks naar mijn hart… En ja, hij zou contacten met de maffia gehad hebben, maar bewijs dat maar eens en wat heeft dat met dat mooie geluid te maken…
Francis Albert Sinatra werd geboren in Hoboken, hij was de zoon van Italiaanse immigranten, zijn moeder uit Noord-Italië en zijn vader van Sicilië
Hij hoorde – gelukkig – Bing Crosby op de radio zingen (nog zo’n gouden geluid) en besloot zanger te worden. Hij werd meer dan dat: een van de beste Amerikaanse filmacteurs van de twintigste eeuw en een uitstekend drummer. Hij begon in kleine clubs in New Jersey, en kwam op die manier onder de aandacht van trompettist en bandleider Harry James. Met hem zong hij een tijdje en stapte toen over naar het Tommy Dorsey Orchestra, en toen begon zijn carrière echt te lopen. Toen die carrière even wat minder ging, werd hij filmacteur. Ik vond hem magistraal in de film ‘The Man with the Golden Arm’, die volgens mij veel autobiografische trekjes had.

In de jaren vijftig en zestig was Sinatra een populaire attractie in Las Vegas, samen met twee andere ‘vèrrekes’ Dean Martin en Sammy Davis (en nog zo een aantal feestvierders, samen genaamd ‘The Rat Pack’) vierden ze feest en zopen en zongen ze nachtenlang door.
Ondanks zijn niet al te gezonde levensstijl is-ie toch nog 82 geworden. Zijn laatste woorden zouden geweest zijn: “I’m losing”; scherpe observatie…

Op YouTube is een mèr à boire te horen en te kijken van deze geweldige artiest. Ik was zo weer een paar uur verder toen ik iets uit wilde zoeken om hier te becommentariëren (het is heus verantwoordelijk werk hoor, zo’n website…)

Na wat surfen schoot me ineens te binnen welk filmpje ik voor u ging opladen: ‘One for the road’. Zijn gevoel voor timing komt hier geweldig uit en dat zwart-wit heeft wel wat. Ik werd getroffen door de focus in zijn ogen. Dat raakt me altijd, als mensen gefocust zijn , concentratie kan heel veel zenuwen overwinnen. Onnavolgbaar, zoals hij overdrachtelijk achter het orkest aanslentert en precies aankomt wanneer hij wil. En ja, gaat u maar mopperen op Vocalies dat er gerookt wordt tijdens het zingen (stel je voor!!!). Hij mag het van mij…

Ik kon het niet laten om nog even te zoeken naar de film waar ik hem zo om bewonder ‘The man with the golden arm’. Hij staat in zijn geheel op YouTube.

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *