La Serva Padrona

1 augustus 1752: wonderlijke herrijzing van de komische een-acte-opera ‘La Serva Padrona’. In eerste instantie werd het niks met die komische opera. Het was ook niet een zelfstandige opera: ze diende als intermezzo in een andere opera, een serieuze, van Giovanni Battista Pergolesi. Het publiek vond het eerst maar niks (waarschijnlijk heeft dat aan de opera seria gelegen waar La Serva onderdeel van was) en dus verdween ‘La Serva’ van het toneel. Maar ineens ontdekte het publiek deze sprankelende komische opera opnieuw, werd ze zelfstandig opgevoerd en begon ze aan een zegetocht die tot vandaag duurt. Want het thema (sorry ge-emancipeerde vrouwen) is nog steeds actueel: de keukenmeid palmt haar baas in en wordt op slinkse wijze de baas in huis, niet alleen over het andere personeel maar vooral over haar baas.
De première was op 28 augustus 1733 in Napels, de ‘opleving’ op 1 augustus 1752 in Parijs.

Het is een prima opera om uit te voeren: je hebt een goeie bas nodig en een goeie sopraan. Die hebben beiden een huzarenaria, dus komen lekker aan hun trekken. De derde rol is een niet sprekende en niet zingende rol, dus zelfs de toneelknecht kun je hiervoor gebruiken…
Het geheel duurt 45 minuten, dus als het je smaak niet is ben je binnen een uur weer buiten.

De plot is simpel
Uberto, een oudere vrijgezel is boos op zijn meid Serpina, want die heeft hem zijn chocola nog niet gebracht. Serpina is sowieso nogal buiten haar boekje aan het gaan, want als Uberto vraagt om zijn hoed en jas omdat hij uit wil gaan verbiedt ze hem doodleuk het huis te verlaten. Uberto verzoekt zijn knecht hierop een vrouw voor hem te zoeken, zodat hij zich van Serpina (waarom zou dat mens nou toch zo heten…?) kan bevrijden.

Serpina haalt vervolgens de knecht over Uberto in de val te lokken: hij moet met haar trouwen en niet met een andere vrouw. Ze voert tenslotte de vermomde knecht ten tonele en doet hem voor als een militair met wie ze zal trouwen. De militair eist wel een bruidsschat van Uberto of Uberto moet zelf maar met Serpina trouwen. Uberto trapt erin: hij besluit dan maar met Serpina te trouwen. De twee kunnen het niet over hun hart verkrijgen hem echt te bedonderen en ze onthullen hun streek. Uberto realiseert zich dat hij eigenlijk al die tijd al van Serpina hield en besluit ondanks de streken die ze heeft haar te accepteren als zijn echtgenote.
Happy end.

La Serva Padrona werd het archetype voor komische opera in die jaren: Mozart heeft ernaar gekeken toen hij zijn keukenmeidenrollen schreef, en Johann Strauss moet er wel naar gekeken hebben toen hij zijn Adèle (in Die Fledermaus) bedacht, kan niet anders.

In het filmpje de grote aria van Serpina, uitstekend gezongen en geacteerd (en goed geregisseerd dat zie je zo…)

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *