Bij de strot…

Twee nieuwe CD’s aan het firmament deze afgelopen week. Eentje van mijn all-time favourite Rolando Villazon en eentje van een nieuwe ster: de sopraan Olga Peretyatko. Reden genoeg om in de pen te klimmen lijkt me.

Villazon doet het handig; hij had me meteen bij mijn staart: toen ik het promotiefilmpje opende op facebook zat ik aan hem vast tot het einde van het filmpje en lang daarna. Wat is dat toch met die man… kenners mopperen allang dat hij ‘veel te wild’ op allerlei rollen afvliegt en daardoor zijn stem naar de gallemiesen heeft gezongen. Ik merk dat nog niet zo, maar wil het waarschijnlijk ook niet merken. Hij zingt tegenwoordig veel Mozart-repertoire; het is heel goed mogelijk dat hij de zwaardere Verdi-rollen niet meer kan uitzingen.

Maar hemeltjelief wat gooit hij zich nog steeds onvoorwaardelijk in zijn rol… Misschien is het dat wel: Joans Kaufmann’s stem is (nog) niet aan verval toe en zijn verschijning is bijna te knap; toch grijpt hij me niet zo bij mijn strot als Villazon dat doet. Hij houdt altijd genoeg afstand om een en ander niet aan zijn kapitaal te laten komen, hij blijft op de rente zingen.

Villazon niet: ook nu weer staat hij bij opname midden in het orkest, zit hij midden in de muziek en lijkt er niets anders te bestaan dan díe muziek, dát moment, dát universum. Al zou er een bom vallen op de opname-studio, hij zou doorzingen.

Diezelfde overgave zit ook in zijn rollen. Ik heb hem nooit live horen zingen, wel op talloze filmpjes op YouTube en iedere keer – wat hij ook doet – is het niet voor 100, maar voor 200 procent. Koste wat het kost (en het zal hem gekost hebben…). En iedere keer ontroert hij me weer…

Wat kan ik dat benijden, want als er niks anders is dan de muziek, zijn er ook geen zenuwen en is er ook geen gebrek aan concentratie…

Affijn: oordeelt u zelf. De CD heet ‘Treasures of Bel Canto’ en is uitgekomen bij Deutsche Grammophone; geen kleine jongens en als er iets mis zou zijn met de stem, komt er niet zomaar toch een nieuwe CD uit, denk ik dan maar….

Olga Peretyatko, Russin, is voor mij een nieuwkomer, maar bij nazoeken op internet kom ik al heel wat van haar tegen. Een schoonheid is het en van 1980, dus die komt nu in haar goede jaren. Ze schijnt coloraturen te zingen alsof het niks is en haar nieuwe CD heet ‘Arabesque’ en bevat muziek van Gioacchino Rossini, coloraturen-schrijver bij uitstek. Dat belooft wat!

U weet waar u uw tijd mee kunt doorbrengen, nu de avonden langer zijn en wij de winterse maanden weer moeten gaan overbruggen.

In het filmpje de (4 minuten lange!) trailer van de nieuwe van Villazon.

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *