Twee mooie, muzikale reizen

Zo zeg… wat een drukke tijden…. ik zou bijna vergeten dat er ook nog zoiets is als een website die ik als Vocalies behoor te vullen. Stand verplicht…
Allereerst de beste wensen voor 2016. Blijf gezond, dat wens ik u vooral toe. Ik kan u niet behoeden voor de problemen waar onze tijd zich mee geconfronteerd ziet, kon ik het maar. Ik kan u slechts het beste wensen en ik weet uit ervaring dat met een gezond lijf en een gezonde geest de meeste problemen wel te tackelen zijn…

Ik was half Europa door de afgelopen anderhalve week en terugkijkend op die tijd lijkt het veel langer. Dat schijnt normaal te zijn als je veel prikkels krijgt en veel prikkels had ik. Met kerst was ik met gasten van Musico in Wiesbaden en met oud en nieuw in Milaan. Da’s nie niks, zult u zeggen en dat was het ook niet. U krijgt een verslagje in twee delen met mooie linkjes erbij. Daarna ga ik effe op vakantie en als ik terug ben pakken we gewoon de draad van de actualiteit van de klassieke muziek weer op alsof er niks aan de hand is in de wereld. Misschien hebt u het ook: in tijden van nood krijg ik de neiging om me op een onbewoond eiland (meestal in mijn hoofd) terug te trekken met Bach en Beethoven – of liever nog: met Verdi en Puccini – en de wereld de wereld te laten. Dat kan eigenlijk niet, we moeten met zijn allen de schouders eronder zetten en dingen vinden en ernaar handelen, maar af en toe is zo’n uitstapje buitengewoon helend.

Goed, Wiesbaden dus:
Vier producties hadden we er in drie dagen. Ik kon mezelf helaas niet in tweeën splitsen, dus de laatste avond ging ik niet mee naar ‘Lucia di Lammermoor’ in Frankfurt, maar naar ‘Orfeo’ (van Gluck) in Wiesbaden. Dat vond ik in eerste instantie jammer, want mijn hart lag bij Lucia, maar achteraf bezien ben ik blij dat het zo gelopen is.

De eerste avond hadden we ‘La gazza ladra’ van Rossini, ook in Frankfurt (wat een stad trouwens!). Ik schreef er al eerder over. We waren gematigd enthousiast. De opera is uit zijn voegen. Ik zal er Rossini eens over bellen: er moet een uur uit, minstens, en ik zal hem in overweging geven de opera toch tragisch te laten eindigen, zoals het oorspronkelijke verhaal tragisch eindigt: de ekster heeft de zilveren lepel gestolen en niet Ninetta, maar dat komt te laat uit: als de lepel uit het nest tevoorschijn komt is Ninetta al ge-executeerd.

In de opera zijn ze net op tijd en wordt Ninetta in triomf weer het dorp in gebracht. Het hele ge-emmer ná dat moment voelt als niet organisch en duurt veel te lang en hoewel Ninetta’s vader prachtig zingt is het verhaal van zijn desertie en uiteindelijke redding ook mank aan alle kanten.

Hieronder een filmpje over ‘Die diebische Elster’. Let op Iscacco, die stelend omme gaat… hij was de enige komische en organische noot in het gezelschap.

De tweede avond hadden we ‘Hänsel und Gretel’ van Engelbert Humperdinck. Ik kan er kort over zijn: het was een sprookje zoals het hoort en met een vernuftige (decor)regie. Een Knusperhexe, gezongen door een tenor, die niet helemaal door het orkest heen kon tetteren, maar met zijn acteren alles goed maakte. Mijn gasten waren collectief vertederd. Zo moet het en niet met een vuilnisbelt en een pedofiele heks en dreiging, zoals de Nationale opera het interpreteerde.
De derde avond splitsten we de groep dus in tweeën. Over Lucia kan ik u niet veel vertellen: de gasten waren erg onder de indruk van de zang van de titelrol (7 maanden zwanger, nou u!); de regie kon hen minder bekoren.

Wij, de Orfeo-gangers kwamen stil van ontroering terug. Orfeo, gezongen door een vrouw, acteerde zo overtuigend dat we in de nabespreking consequent ‘hij’ bleven zeggen. In de opera waren we collectief in tranen; sommigen van ons ook, omdat ze het verhaal van geliefdes verliezen aan de dood kort geleden intens hadden beleefd. Het resulteerde in een bijzonder kringgesprek in de bar van het hotel, waarbij we de ‘bar-muzak’ maar even lieten uitzetten: die voelde als ongepast. Ik vond het een ontroerend en bijzonder gesprek en moest alle zeilen bij zetten om niet in de ontroering mee te gaan. Voor dit soort avonden doe ik dit mooie werk, besefte ik naderhand in bed.

In het filmpje hieronder de trailer van Orpheus und Euridyke in Wiesbaden. Prachtig, prachtig!

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *