Carla Franssen, een vol leven vol muziek

Echtgenoot kijkt schuin over de keukentafel naar mij. Als-ie zo kijkt weet ik altijd dat er een mededeling uit de media komt… Dit keer is het niet anders, maar het is ook niet helemaal wat ik verwacht…
“Hoe heette toch de moeder van die pianist waar je wel eens thuis kwam…?” vraagt hij.

Mijn raderen komen in beweging (het is nog vroeg). Ik heb met veel pianisten gewerkt, kwam bij een paar ook thuis, maar het is allemaal even geleden. Nog voor ik het rijtje in mijn hoofd heb afgewerkt komt hij met een naam: “Franssen” zegt hij.
Dan is de klik er meteen: “Carla,” zeg ik, en meteen daarna “is ze dood?”

Hij kijkt terug met een blik van ‘daar-heb-je-haar-weer-meteen-to-the-point’ en knikt, “94 is ze geworden”.
Dat dacht ik wel, ik had haar boven de negentig geschat. Hij stuurt me het stukkie dat hij over haar las toe en ik zit glimlachend even terug in de tijd te wezen.

Carla Franssen heeft zo ongeveer heel Zuid-Nederland die dat wilde les gegeven en haar 14 (!) nazaten zetten die traditie voort. Ze zijn allemaal muzikaal en hebben een ijzeren opvoeding in die richting gehad, met Bach en contrapunt en veel repeteren. Ze zitten niet allemaal professioneel in de muziek, maar ze kunnen wel allemaal zingen en een instrument bespelen en ze kunnen in iedere samenstelling samen musiceren.

Heel lang geleden was ik ooit in de keuken in de Paradijslaan (toen het huis er nog stond; dat sneuvelde later om er een appartementencomplex neer te zetten) om er te repeteren met Hein, de pianist van de familie. Ik schreef al eens over hem, ooit, ergens, in een ander stukkie…

Er stonden pannen met eten op het vuur en ergens uit de krochten van het huis klonk een zangoefening. Af en toe rende er iemand de keuken binnen, schepte zich een bord eten op en at dat in snel tempo aan de keukentafel op, zonder onze repetitie te verstoren. Er werd vragend onze kant op gekeken, maar wij schudden al zingend en spelend van ‘nee’, we hoefden niet. Tien minuten later kwam er weer iemand binnen en het ritueel herhaalde zich.
“Heej,” dacht ik, “die was net toch al hier???”, maar ik wist toen nog niet dat de familie veertien telgen telde en dat ze allemaal op elkaar leken. De dirigent met wie ik er was glimlachte, hij wist het wel.

Toen we het huis verlieten was ik vele levenservaringen rijker. Ik heb nooit les gehad van Carla, maar ben daarin geloof ik in Zuid-Nederland een uitzondering. Ik wist van haar bestaan en van haar methodes. Iemand zei ooit “Carla zong door tot het water brak” en da’s maar goed ook, want als je 14 keer een half jaar of zo uit het vak bent blijft er weinig tijd over voor muziek…

Carla Franssen heeft vrucht gedragen, op alle mogelijke en goede manieren. Haar kinderen zullen haar missen, maar het is goed zo… Een mooi en vol leven, gewijd aan de muziek, het is goed zo…

Wilt u het stukkie lezen en het filmpje zien dan is hier het linkje naar Studio 040

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *