Charles Aznavour

Er is een heleboel over geschreven worden en er zal ook nog wel een en ander volgen… over de dood van Charles Aznavour, gisteren 1 oktober 2018. Ik pretendeer ook niet iets nieuws te beweren, ik heb gewoon behoefte erover te schrijven. Om te helpen het verlies te verwerken, za’k maar zeggen. Want als verlies ervaar ik het, hoewel ik het natuurlijk mijlenver had kunnen zien aankomen: 94 is niet een leeftijd waarop je in een overlijdensadvertentie schrijft ’onverwacht overleden’.

Op de een of andere manier kwam het toch onverwacht… ik ga er soms vanuit dat sommige mensen er altijd zullen zijn. Mijn hele zingende leven was Aznavour er (dat deel ik met Mathijs van Nieuwkerk, ook een verstokte-fan-van-het-eerste-uur). Dit jaar 2018 leer ik deze harde les: de aanwezigheid van je geliefden is niet vanzelfsprekend. Ze kunnen je ontvallen, het kan zijn dat je ze af moet geven, aan de dood en soms ook aan het leven. Ik dacht lang dat het makkelijker was ze aan de dood af te geven (want onherroepelijk en niet jouw schuld) dan aan het leven (soms frustrerend omdat je elkaar onrecht hebt aangedaan), maar ook dat is voor mij niet waar.
Ik neem afscheid van de kleine grote man met een korte anekdote en het filmpje van een van zijn mooiste hits (en een van de beste uitvoeringen daarvan, uit 2009; hij was toen bijna 85) ‘Emmenez-moi’ .

Ik was in het voorjaar van 2009 met mijn echtgenoot in New York. Een bijzonder gul cadeau: ik werd dat jaar vijftig en in het diepste geheim had echtgenoot een reis naar New York gepland. We liepen voorbij het New York City Center op 55th Street, twee straten verwijderd van ons hotel. Ik zag de poster met de aankondiging van de vier concerten die Aznavour er zou geven: ‘Only 4 concerts’ stond erop. Dat ontlokte de echtgenoot de sombere veronderstelling dat er wel geen kaarten meer zouden zijn. Maar er zo dichtbij zijn en dan niet gaan informeren zou natuurlijk dom zijn en ik liep het NCC binnen. De mevrouw aan het loket reageerde nuchter: “Where do you wanna sit, love?”

Het werd een geweldige avond: eerst aten we in de buurt, en raakten er aan de praat met Amerikanen die ook naar het concert zouden gaan en een recensie in hun zak hadden die ik mocht lezen, zodat ik mooi ‘opgewarmd’ werd voor het concert.

Aan het begin van het concert kwam Aznavour op, keek op zijn gemak de zaal in en deelde het publiek lekker nuchter mee, met dat heerlijke ‘harde’ Franse accent in zijn Engels: “We will do the whole routine in French”. Hij ging vervolgens ruim 2 uur aan één stuk door met zijn beste werken. Ik zat voorover op het puntje van mijn stoel om maar niks te missen en voelde mijn rug niet eens. Aan het einde was ik in tranen: ik besefte donders goed dat ik een once-in-a-lifetime-ervaring had meegemaakt en dat ik met mijn faalangstige manier van in mijn bescheiden zangcarrière staan hier een grote les had geleerd: hoezo mauwen dat je nerveus bent? Als deze man op zijn vijfentachtigste nog zo’n prestatie neerzet en er bescheiden over blijft, wat zeur je dan, Vocalies?

Affijn, the rest is geschiedenis. Ik zal hem nooit vergeten en schrijf hier nog een keer vol eerbied zijn naam: Charles Aznavour

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *