November Music: een bijzondere avond

Ik denk wel eens: je begint een ouwe, gesjeesde sopraan te worden, Vocalies, je hebt het het eigenlijk allemaal wel een keer meegemaakt nu: goede en slechte concerten, makkelijk en minder makkelijk toegankelijke muziek, goed en slecht geregisseerde en/of gezongen opera’s, kraaienvals zingende koren, affijn, u krijgt een beetje een beeld…

Maar wat ik gisteren heb gehoord slaat alles: nondepatatten wat een avond!

Ik was met een vriendin bij een uitvoering van ‘November Music’, in de Grote Kerk in Den Bosch (da’s die met de mooie akoestiek, vlakbij de Sint Jan).
Sopraan Barbara Hannigan zong (nou ja zóng, ze gebruikte haar hele lijf en stembanden voor een uitvoering ván… za’k maar zeggen… ) de Nederlandse première van het stuk ‘Jumalatteret’ van componist John Zorn en een vrouwenkwintet zong daarna van dezelfde componist ‘The Holy Visions’

De waanzinnig goede begeleider van Hannigan verdient het om genoemd te worden: Steve Gosling. Hij was haar rots in de branding. Hij prepareerde kalm en adequaat de vleugel in anderhalve seconde tussendoor en was steeds op tijd weer bij de toetsen terug om Barbara ‘te vangen’ . Ik raak altijd ge-emotioneerd als ik merk dat muzikanten met een blik genoeg hebben om elkaar haarfijn aan te voelen.

Diezelfde emoties waren er ook bij het optreden van het vrouwenkwintet: stemvorkjes geruisloos gebruikt, een simpel handgebaar, één blik en dan een loepzuiver unisono inzetten (zo ongeveer het allermoeilijkste dat er is, als je allemaal een stem hebt die ook makkelijk solistisch werk aankan) . Ik noem de vrouwen, al zal zoveel informatie misschien niet beklijven: Sarah Brailey, Elisabeth Bates, Eliza Bagg, Rachel Calloway en Kristen Sollek.

De dames zongen een stuk waarin de middeleeuwse mystica Hildegard von Bingen centraal staat: er klonk jazz-achtige klanken, Gregoriaanse muziek en teksten, minimal music-achtige klanken, zo dissonant als de pieten en regelrecht naar je hart. Ik vond het fantastisch. Terecht dat de New York Times ooit schreef over dit stuk: “Spookachtig mooi”. Het was éng, zo goed!

En dan die Hannigan: ik kom superlatieven te kort… Voor de vertolking van ‘Jumalatteret’, een liedcyclus over de godenwereld, zoals vastgelegd in het Finse nationale epos ‘Kalevela’ je hele bereik als sopraan inzetten, alles van je stembanden en je lijf gebruiken om te vertolken wat de componist heeft bedoeld. Die was trouwens al net zo enthousiast over de uitvoering als het publiek; zichtbaar aangedaan vielen ze elkaar na de uitvoering in de armen, de pianist incluis. Ze móeten samen met de componist gerepeteerd hebben, kan niet anders, hoe weet je anders wat hij wil met zijn partituur (die ik graag eens in zou zien). Waanzinnig!

Nee, dat had deze oude, gesjeesde sopraan nog nooit meegemaakt, zoiets….

Ik laad een filmpje op met Hannigan waarin ze het stuk ‘I will go out now’ van Hans Abrahamsen zingt. Ook hier zie je dat magische contact dat alle betrokken musici met elkaar lijken te hebben. Je hoeft niet echt een liefhebber te zijn van hedendaags klassiek om dit soort dingen wel te kunnen waarderen.

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *