De 500ste en ‘La juive’, een aangrijpende opera in Vlaanderen

Dit wordt mijn 500ste stukkie voor Stroomopwaarts. Hier, op mijn eigen website ‘Vocalies’ ben ik al even over de 500 heen, hier post ik ook wel eens (extra) kleine stukkies en agendaberichten. Zelf telde ik niet, maar de hoofdredacteur van Stroomopwaarts telde wél, meestal, zo bekende hij mij, omdat hij de titel van mijn stukkie pas later op Vocalies zag en dus voor zijn eigen website volstond met de titel ‘Vocalies’ aangevuld met een nummer. Ik heb met hem afgesproken dat we vanaf nu ophouden met tellen en de titels overnemen. Zóóó onartistiek, tellen… en zóóó 2008, het jaar dat ik begon met stukkies schrijven….

Overigens ben ik in de luxe positie dat ik op twee website mijn stukkie kan posten: op ‘Stroomopwaarts’ en op ‘Vocalies’, iets waar ik blij mee ben…
Dienden de stukkies in eerste instantie een therapeutisch doel (ik wilde bijvoorbeeld niet mijn contact met de klassieke wereld verliezen, nadat ik met pijn in het hart AVRO-klassiek verlaten had; ander verhaal…), later werd het bijna ‘gewoon’: als ik iets over de klassieke muziek in het algemeen of over de vocale klassieke muziek in het bijzonder te vertellen had, deed ik dat. En ik kon lekker over dingen doortamboereren als ik daar zin in had…

Ooit maakte ik me zorgen dat er binnen de klassieke wereld niet genoeg materiaal zou zijn om over te schrijven, nou, dat had ik mis.
En sinds ik eind 2013 voor Musico reizen ging begeleiden was er helemáál meer dan genoeg te melden.
Dus één hoeraatje voor de 500ste en dan fluks aan het werk, want ik schrijf dit stukkie natuurlijk niet om veren in mijn reet te steken, het moet over iets wezenlijkers gaan.

Dat meer wezenlijke vond ik in de opera ‘La Juive’ van Fromental Halévy
Opera Vlaanderen is er vorige week mee in première gegaan. Dus vooral voor de lezers van Vocalies in het zuiden van Nederland interessant (Randstedelingen mogen er ook naar toe hoor, maar dan moeten ze wel een eindje reizen en dat vinden ze vaak een heel ding… reizen). Er zijn nog voorstellingen in Antwerpen en Gent, opschieten, want de laatste is volgens mij 6 april en de kaartjes gaan als een dolle.

Van de website van de opera:
Regisseur Peter Konwitschny maakte van La Juive een gebalde voorstelling, zonder conventionele toegiften op dramatisch en muzikaal vlak. De druk van de samenleving, die onder invloed van religieus fanatisme leidt tot een fatale vernietiging van de liefde, kwam zo helder bloot te liggen. De productie kreeg de prestigieuze FAUST-prijs als beste opvoering van het operaseizoen 2014-2015 en werd internationaal met lof omgeven. In deze herneming van La Juive horen we in de voornaamste rollen een volledig nieuwe bezetting met o.a. in de hoofdrol de tenor Roy Cornelius Smith.

Het plot, zo kort mogelijk
Het huis van magistraat Brogni staat in lichterlaaie. De jood Éléazar, ziet het gebeuren, hoort het gehuil van Brogni’s pasgeboren dochter en staat voor een dilemma: hij kan het meisje redden, maar waarom zou hij? Het was Brogni die zijn twee zonen ter dood veroordeelde! Hij redt het meisje, adopteert haar noemt haar Rachel.
Brogni, ervan overtuigd dat zijn dochter in de vlammenzee omkwam, is ontroostbaar. Hij wordt priester.
Éléazar en zijn dochter Rachel, ondertussen een jonge vrouw, zijn ingeburgerd in Duitsland. Rachel is verliefd op de jood Samuel. Samuel is in werkelijkheid prins Leopold, een christen, en getrouwd!
Als Rachel Samuels dubbelleven ontdekt, is ze zo woedend dat ze hun affaire onthult, wetende dat ze zich daarmee haar eigen dood op de hals haalt. Op interreligieuze relaties staat de doodstraf.
Éléazar verschijnt voor het gerecht. Daar ontmoet hij Brogni opnieuw, die ondertussen tot kardinaal is opgeklommen. Die belooft hem het leven van Rachel te sparen, als Éléazar zich bekeert tot het katholicisme. Heel even overweegt hij het, maar opgehitst door de menigte slaat hij het aanbod af. Meer nog, zinnend op wraak vertelt hij Brogni dat zijn dochter nog leeft en zelfs gered werd door een jood. Meer geeft hij niet prijs.
Rachel gaat als eerste haar gruwelijke dood tegemoet. Net voor Éléazar het schavot beklimt, waagt Brogni nog een laatste poging en smeekt hem te vertellen waar zijn dochter is. Éléazar wijst veelbetekenend naar de trap waarlangs Rachel net verdween, en gaat dan zijn dochter achterna…

In het filmpje een werkelijk fantastische vertolking van de grote aria van Eleazar. Ik kan er niet naar kijken zonder tranen. Wat een geweldige prestatie van Neil Shicoff!

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *