Een beroemd tweeluik: Pagliacci en Cavalleria rusticana

U hebt nog een stukkie tegoed over het beroemdste tweeluik uit de opera-literatuur: Pagliacci en Cavalleria rusticana. Op 5 september 2019 gaan deze twee juweeltjes in première bij de Nationale Opera. ‘Met een sterrencast van wereldklasse’ schrijven ze zelf. Dat belooft wat! Gelezen naar de opvattingen van de regisseur over deze opera’s worden het in ieder geval geen commedia dell’arte figuren in Pagliacci en geen Siciliaanse ‘couleur locale’ in Cavalleria rusticana. Regisseur Robert Carsen gaat het anders aanpakken, zegt hij.

Wat hij er ook mee doet: het wordt prachtig! Componisten Ruggero Leoncavallo en Pietro Mascagni brengen het verisme in deze twee opera’s naar een absoluut hoogtepunt. Gewone mensen, gewone taal, hartverscheurend drama.

Gauw effe het plot, dan toch maar?
Pagliacci heeft eigenlijk maar één zin nodig: jalousie en ontrouw kan drama’s aanrichten in relaties. Canio verdraagt het niet dat zijn vrouw hem ontrouw is en steekt haar tijdens een toneelstuk – dat ontrouw als onderwerp heeft- dood.

En eigenlijk loopt het plot in Cavalleria rusticana een beetje parallel aan dat van Pagliacci: ook daar speelt jalousie een hoofdrol.

Als ik het goed heb wordt de al even hartverscheurende slotscène uit The Godfather begeleid door het intermezzo uit Cavalleria rusticana, ik keek het even na en zag weer met tranen in de ogen Al Pacino’s onzegbare leed als zijn finale nederlaag ingezet wordt als zijn dochter op de trappen van het operahuis doodgeschoten wordt.

Ik heb ooit een filmpje voor u opgeladen van Vesti la giubba gezongen door Placido Domingo aan het begin van zijn carrière en ergens op het eind, toen hij bijna ophield tenoren-rollen te zingen. Was een belevenis op zich, maar die zagen we dus al eens…

Ik zocht en vond tenor Jonas Kaufmann, een scènische opname uit 2015. Ik moet u eerlijk zeggen, ik moest effe wennen aan de tattoos op dat witte lijf en aan dat rare puntbaardje, maar als je je daar eenmaal overheen gezet hebt, neemt Kaufmann je mee en zit je ademloos te luisteren. Hoe hij lelijk durft te zijn en hoe zijn piano-tonen de aandacht naar zich toetrekken en hoe hij voor zijn stem en zijn emoties tot het gaatje durft te gaan… En in de tussentijd heeft iemand hem geleerd hoe hij met een stiletto om moet gaan… En hoe hij het slotspel vol-acteert, volstrekt geloofwaardig… Wat een zanger!

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *