Vesti la giubba, zet je masker op…

Gisteren werd duidelijk dat we voorlopig nog niet naar kantoor mogen… ook niet in ‘plukjes’ van een man of 3, 4. Tisnieanders. Ik snap het en voeg mij, begin de collega’s te missen en de structuur, maar ach, er komt ook heel veel voor in de plaats. Rust vooral en weinig druk. Druk, die eigenlijk mijn hele leven een rol heeft gespeeld. Druk; ik had de neiging (merkt u de verleden tijd in deze zin?) mezelf altijd net iets meer druk op te leggen dan ik aan kon. Dat gaat nu niet meer, om de simpele reden dat er geen of heel weinig druk is. Ik heb ook weinig meer hoog te houden dezer dagen… Ineens kwam er een gevoel van verwantschap met de aria van Canio in I Pagliacci, in de zin van dat het masker af kan, in ieder geval voorlopig. Een masker dat het grootste deel van mijn bewuste leven onderdeel van me is geweest…
De aria was in ieder geval onderdeel van het zingend leven van Placido Domingo. Met een beetje moeite zijn er talloze versies van te vinden op YouTube. Niet alleen van hem, maar van alle tenoren die een beetje opera gezongen hebben. Interessante studie als u dezer dagen een beetje tijd hebt… Hou een zakdoek bij de hand, want als de emoties een beetje los zitten (zoals bij mij in deze tijd) hebt u die voortdurend nodig.
Domingo had bepaald zijn avond in deze versie uit 1998 in Ravenna, heej… Ravenna… in dat theater was ik in oktober vorig jaar…

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *