Zingen!

Ik was er effe niet, vorige week zaterdag. Ik was nog net niet aan de andere kant van de wereld, maar wel een heel stuk zuidelijker dan ons kikkerlandjes ligt: in Gambia. Het was er heerlijk. Mijn hoofdredacteur kan daarover veel beter schrijven dan ik en dat heeft hij ook al gedaan. Ik hoef er slechts aan toe te voegen dat wat mij betreft we ieder jaar ergens halverwege de winter even er tussenuit piepen naar ‘the smiling coast of Africa’. Hoewel, ‘er tussenuit piepen’ is een eufemisme. Ik ben gek op vliegen, maar vond de vliegreis van 8 uren heen en 6 uren terug (op de heenreis is er een tussenlanding op Las Palmas, waar men bijtankt en van bemanning wisselt en dat kost tijd, tijd waarin je niet van je plek mag) een bezoeking. Maar ik ga het er ook volgend jaar weer voor over hebben.

Terug gekomen nestelde ik mij voor de tv om daar wat van de gemiste programma?s in te halen. De twee meest recente Volkskranten rammelde ik even door, ‘De wereld draait door’pik ik vanavond wel weer op en mijn echtgenoot riep de belangrijkste nieuwsitems van de afgelopen week even over de keukentafel. Ik bleek ze allemaal te kennen, dus dan zal ik wel goed gescand hebben!

Ik had gevraagd een vreselijk leuk programma van de VPRO op de zondagavond, ?Zingen?, voor me op te nemen. Karin Bloemen mocht als eerste vertellen over haar stem en hoe ze daarmee omgaat. Henk Poort volgde in de tweede aflevering. Presentator Jellie Brouwer (ik moest echt effe zoeken voordat ik zijn naam te pakken had?.) blijft bescheiden buiten beeld en laat zijn gasten heerlijk hun gang gaan. Ik heb zitten smullen. Ik was het niet altijd met de uitspraken eens, maar dat hoeft ook niet. Wat mij trof was dat men eindelijk een keer duidelijk maakt hoe zangers met hun stem verstrengeld zijn. Ik las in Gambia een deel van de biografie over Keith Richards waarin hij ergens zegt dat hij altijd en overal, (maar dan ook echt altijd en overal, ook als hij high is en ook als hij neu… ehhh? de liefde bedrijft) een melodietje hoort, altijd zich voorstelt hoe hij dit of dat rifje eens zal spelen en verbeteren, altijd in songteksten denkt en in akkoorden. Zijn grote kracht is dat hij horizontaal kan denken, harmonisch dus, voor de kenners onder u. Ik kan ‘slechts’ melodisch denken, ‘lineair’ zo u wilt). Het stukje trof me zo dat ik het mijn echtgenoot voorlas, die naast me op een strandstoel lag te dutten; hij had ‘Life’ (want zo heet het boek) al uit en had me aangespoord ondanks mijn weerzin tegen de boeven die met zijn vieren The Rolling Stones vormen het boek te lezen. Gelukkig maar, ik ga het vóórdat het leven weer in mijn nek springt proberen uit te lezen.

Diezelfde verbondenheid met muziek, met zang en stem zag ik bij Karin Bloemen en Henk Poort (en bij zijn twee ‘slapies’, baritons Marco Bakker en Ernst Daniel Smid): je bent je stem. Poort bleek over veel meer diepgang te beschikken dan ik wist… sorry Henk…. Hij kan naar believen zijn dikke, Jordanese ‘l’ uitzetten en het lichtste Italiaans zingen dat je maar wil. Hij zong van allen ook het meest technisch verantwoord, vond ik. Prachtige zanger hoor. Hij maakte een mooie opmerking over opera tegen de presentator: opera is helemaal geen hogere kunst, zei hij, je moest es weten hoeveel opera hier in de Jordaan gedraaid en gezongen wordt (zou het zondagochtendprogramma ‘Opera Pietje’ nog bestaan trouwens?). En hij had gelijk, Henk… Stien Deutekom zei het ook al eens met die lekker dikke ’l’ in haar spreekstem: ’opera is voor Jan en alllleman’. En zo is het.

Kijken dus, aanstaande zondag (23 januari) zijn Acda en De Munnik aan de beurt en ook Charlotte Margiono zag ik in het lijstje staan. En mocht u de eerste twee afleveringen niet gezien hebben: zoek ze op bij uitzending gemist of op You tube

In het filmpje een stukkie uit de aflevering met Henk Poort. Mocht u zanger zijn, probeer die truuc met de kaars maar eens na te doen. Kan nooit kwaad. Denk aan uw lage ademhaling!

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *