John Mark Ainsley

Vandaag maar weer eens een rustig stukkie. Gewoon over tenor John Mark Ainsley, die vandaag jarig is en 48 wordt. In zijn goeie jaren komt eigenlijk…

Hij werd geboren in Crewe, Cheshire, Groot Britannië, zoon van een dominee en een lerares. Hij ging al gauw aan het zingen als koorknaap en studeerde ook aan zoiets als een conservatorium, maar kon met de rigiditeit van de opleiding moeilijk uit de voeten en ging privé-lessen nemen bij Anthony Rolfe Johnson, zelf tenor. Later ging hij in Amerika studeren bij Diane Forlano, die tot de dag van vandaag zijn docente is.

Ainsley debuteerde in 1987 met het zingen van de tenor-partijen in Stravinsky’s Mass. Een jaar later maakte hij zijn opera-debuut als Armindo in Scarlatti’s Gli equivoci nel sembiante. Vooral thuis in oude muziek en in Mozart dus, deze tenor, net als zijn eerste leermeester, die trouwens in 2010 overleed aan de gevolgen van Alzheimer.

Ainsley reist vervolgens de hele wereld over, zingt met de groten der aarde in de grote zalen…. Gaande de weg gaat hij zich meer en meer toeleggen op het twintigste-eeuwse repertoire. Hij werkt als een dolle, als je al die rijen met namen van opera-rollen, theaters en dirigenten ziet waar hij mee en in gezongen heeft. Je vraagt je af en toe af, wanneer zulke mensen slapen, eten en vrijen. Wat dat laatste betreft: hij is met organist William Whitehead.

Zoekend naar opnames van hem kom je een lange, lange lijst tegen van cd’s en weer dringt zich de vraag op hoe die man het voor elkaar krijgt ook nog een leven te hebben, naast zijn carrière, maar miscchien heeft-ie dat wel niet.

In de tussentijd had hij nog tijd om twee belangrijke prijzen te winnen: voor zijn vertolking van Orfeo won hij de Münchner Festival Prijs en hij won in de ‘2007 Royal Philharmonic Society Singer Award’.

Alsof het zo moest zijn vond ik op de deurmat de te recenseren cd’s van De Klassiekshop (ga vooral eens kijken op hun website) en zat er een prachtige cd bij van Händel’s Messiah, waar de tenorrol gezongen wordt… juist, door John Mark Ainsley. Het klinkt volkomen logisch: alsof het voor hem geschreven is. Ik ken dat gevoel dat iets in je bloed zit en dat je alleen maar je mond open hoeft te doen en het komt eruit. Dat is natuurlijk niet zo: er is techniek en hard werken voor nodig, maar als je het eruit kunt laten zien alsof het klopt, dan ben je een goeie! Ik herinner me een uitspraak van een beeldhouwer (mij is ontgaan welke…) die zei ‘het beeld zit al in het stuk steen dat je voor je krijgt, je hoeft alleen maar de rommel erom heen weg te hakken….’ Zo’n soort gevoel is het wel eens met het zingen van een stuk dat in je ziel zit.

Ik zocht de aria ‘Ev’ry valley’ uit de Messiah op You tube en luisterde ernaar: prachtig. Toch besloot ik niet die aria in te sluiten, maar eerder een ander stukkie Händel ‘Thou shalt break them’. Er staat op You tube een hele discussie onder over Ainsley’s al dan niet geaspireerd (met lucht) gezongen coloraturen. Oordeel zelf, volgens mijn bescheiden mening kan het niet anders gezongen worden dan zo…. Het Hallelujah dat erachteraan komt is inderdaad wel in een sneltreinvaart. Ze zullen de trein wel gehaald hebben, maar het heeft wel wat! En ook daar: oordeel zelf!

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *