Vrouwe van het meer

Vandaag in 1819 ging ‘La donna del lago’ van Gioacchino Rossini in première. Ik kende ‘m niet, reden om eens wat te snuffelen op internet en u kond te doen van mijn bevindingen…

‘La Donna’ was de eerste Italiaanse opera die gebaseerd was op een gedicht van Sir Walter Scott. Dat bleek een goed idee, want nog geen 25 jaar later waren de gedichten van Sir Walter gemeengoed: Lucia di Lammermoor is een van de meest bekende opera’s naar geschriften van hem.

Het werd een niet zo heel populaire opera, hoewel bij de diverse premières niet slecht ontvangen: in 1819 in Napels, 1823 in Londen en in 1829 in New Orleans. Toen lag het een hele tijd op de planken tot in 1958, toen ze het in Florence weer eens op de bühne brachten…

En nu we toch in de jaartallen bezig zijn, maken we het rijtje maar meteen af: in 1969 in Londen en in 1981 deed de Houston Grand Opera een poging. Vanaf toen ging het regelmatiger. En tot op de dag van vandaag duikt de vrouw regelmatig op uit het meer…

In het kort het verhaaltje.
Elena, de vrouwe van het meer is verliefd op Malcolm. Ze ontmoet aan de rand van het meer koning Giacomo, die zichzelf heeft vermomd als Uberto in de hoop haar te ontmoeten. Ze denkt dat hij een verdwaalde jager is en biedt hulp aan.

Bij aankomst bij Elena’s huis ziet Uberto/koning Giacomo de insignes van zijn voorouders. Hij ontdekt daardoor twee dingen: Elana’s vader is zijn vijand en Elena is beloofd aan Rodrigo, van wie ze niet houdt en ook al zijn vijand.

Affijn: Giaocomo af, Malcolm op; hij ziet Elena en haar vader, Douglas, twisten over haar aanstaande huwelijk met Rodrigo. Douglas wil dat Elena trouwt met Rodrigo en commandeert haar dat te doen in de aria ‘Taci, lo voglio, e basti’ (vrij vertaald: ‘kop dicht, ik wil het zo en verder basta!’ leuke man die Douglas…)

Affijn (alweer) Nadat Douglas is vertrokken benadert Malcolm Elena en verklaren ze elkaar hun liefde.

Rodrigo op: hij wil graag zijn aanstaande bruid zien; zij arriveert met haar vader en ook Malcolm arriveert. Men merkt algauw dat er een band is tussen Elena en Malcolm. De gelieven worden gered door de bel, dat wil zeggen door een oorlogsmelding: de troepen van de koning dreigen aan te vallen en iedereen stuift naar het slagveld.

Dan dreigt het even echt mis te gaan: de koning (bent u daar nog? Uberto/Giacomo dus) wil Elena reden van mogelijke veldslagen. Ze probeert hem duidelijk te maken dat ze op Malcolm is (leuk hè, taal uit 2011 in een opera uit 1819!); Rodrigo heeft het gesprek afgeluisterd en ontploft zowat van jaloezie; hij wil de koning doden.

Later is Rodrigo gedood en zoekt Malcolm naar Elena. Het geheel komt samen in de troonzaal waar blijkt dat Uberto en Giacomo een en dezelfde zijn en waar diezelfde koning iedereen vergeeft en Elena gunt aan Malcolm. Eind goed al goed.

Mooie aria’s eruit?
‘Tanti affetti’, ‘Fra il padre’, ‘Vivere io non potro’, ‘Mura felice’, ze hebben een beetje als nadeel dat ze ten onder dreigen te gaan in de coloraturen, ik bedoel dat er zoveel versierd wordt dat de structuur van de aria verloren dreigt te gaan en er voor het orkest weinig meer overblijft dan af en toe een accoord te spelen en verder te ‘wachten’ op de zanger(es). Die dan weer wel ruim de gelegenheid krijgt uit te pakken.

Affijn, leef u vooral weer uit op You tube. Ik nam het filmpje op van La Bartoli, als altijd ontroerend goed en met die prachtige pianobegeleiding, waarop ze ruim de kans krijgt te stralen.

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *