Legermeisje?

Vandaag in 1840 ging Gaetano Donizetti’s komische opera ‘La fille du régiment’ in première. Heerlijke opera, met een heleboel lekkere deunen en een paar echte huzarenstukken.

Eerst maar even het verhaaltje, want dat is zo verteld: Soldaten vinden een pasgeboren meisje op het slagveld; de kleine Marie wordt als kind van het hele regiment beschouwd en groeit op tot een jonge vrouw.

Tijdens een levensgevaarlijke tocht in de Alpen wordt ze gered door Tonio. De twee worden verliefd . Een adellijke dame bekent dat Marie haar dochter is en wil haar uithuwelijken aan de zoon van een hertogin. Deze hertogin wil het huwelijkscontract ondertekenen tot verontwaardiging van het gehele regiment. Uiteindelijk stemt de familie toe en mogen Marie en Tonio trouwen.

Ondanks de oorlog, het slagveld en de levensgevaarlijke tocht is het een hele leuke opera, qua verhaal bijna een operette. Je kunt met de diverse hoofdpersonen ook de leukste streken uithalen. Er is een Italiaanse en een Engelse versie van (die libretti zijn lichtjes anders, maar het verhaal komt op hetzelfde neer).

En nu over een van de huzarenstukken in de opera: ‘La fille’ is vooral bekend om de aria ‘Ah! mes amis, quel jour de fête!’ een duvel van een aria om te zingen voor een tenor: er zitten maar liefst 9 hoge c’s in! Alstublieft.

Als-ie erop zit, die hoge c en je bent er zeker van, kun je als tenor scoren. Maar o wee als het een van die negen keer mis gaat, dat zal je blijven achtervolgen. Kijk dus uit als je de aria als toegift zingt, na een lang concert of, nog erger, in de opera zelf. Soms klapt het publiek zo lang dat een zanger een kort knikje naar de dirigent geeft en dat ze het gewoon nog een keer doen. Het is tenslotte opera…

Rolando Villazon deed dat ontroerend met ‘Una furtiva lagrima’ (ook van Donizetti). Kijk maar!Pavarotti kon het in zijn goeie dagen: over hoge c’s heen trippen alsof het niks was! Des te pijnlijker werd de neergang toen het niet meer lukte en hij het toch bleef proberen. Als je de aria een toon lager zet valt dat onmiddellijk op: die hoge c heeft een bepaalde tetter in zich, die een beetje operakenner onmiddellijk herkent.

Die andere tenoren-tetter, Juan Diego Flórez, kan het ook. Hij zong dit stukkie hoge c-ellende in Milaan, in La Scala en ja hoor: deed het gewoon nog een keer. Ik las ergens dat hij met die herhaling een 74-jarig verbod op ‘encores’ verbrak…

Er is een vreselijk leuke versie van ‘La fille’ die in 2007 in première ging en verfilmd is. In die versie zong Nathalie Dessay (met twee gekke rooie Pippi Langkous-vlechten) de rol van Marie en speelde Dawn French een van de spreekrollen (énig en in perfect Frans als het nodig was en in Cockney Engels als ze zogenaamd ‘uit haar rol viel’).

Mocht u haar willen zien: klik hier; de lol begint op ongeveer 2 min. 52 en u moet even doorbijten; het is echt geen operette maar een opera en deze enscenering is erg leuk zonder plat te worden.

Ik ontkom er niet aan om de aria van Tonio in het filmpje mee te nemen. Veel plezier ermee!

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *