Theo Olof en de kunst

Het zal u afgelopen week niet ontgaan zijn, tenminste als u iets met klassieke muziek hebt: Theo Olof is dood. Ik ga er niet echt over schrijven, want alles wat erover te zeggen valt is erover gezegd (en geschreven): alle kranten, radio, tv ze hadden het erover. Het was een geweldige man, een pareltje, zo eentje met innerlijke beschaving, die je in deze tijd nog maar weinig vindt.

Voor mij was zijn belangrijkste verdienste dat hij Radio 4 (in zijn tijd Hilversum 4) mee opgericht heeft. Ik heb bij Radio 4 zeven jaar gewerkt met heel veel plezier (de meeste tijd?.) en zonder hem zou dat niet gekund hebben. Ik kan me herinneren dat ik ?s morgens hier in Den Bosch mijn rugzak opsjorde en in het donker wegliep, naar de trein en dan liep te glimlachen, omdat die momenten me zo sterk deden denken aan mijn conservatoriumtijd, toen ik ook met een rugzak op in de richting van het station liep (maar dan in Eindhoven). Ik waande me weer student, want ik deed bij Radio 4 weliswaar een kunstje dat ik beheers: secretaresse zijn (en later redacteur), maar daarnaast leerde ik door de collega?s en door het materiaal waar we mee werkten (namelijk klassieke muziek) zoveel bij dat ik toch weer een beetje student werd. En dat lijkt me goed, het houdt je scherp en bescheiden, want als je denkt dat je alles weet, ben je volgens mij niet goed bezig, zeker niet als je nog relatief jong bent. Het maakt toch verschil of je speellijsten typt, of ambtelijke vergaderingen notuleert, of je stukkies schrijft voor de website van een klassieke muziekzender of vergaderverslagen uitwerkt en of je vergaderstukken verzamelt en kopieert, of dat je afspraken maakt voor vergaderingen over economische zaken in de regio of over de inrichting en programmering van een muziekzender.

Begrijp me goed: economie is van veel grotere noodzaak dan klassieke muziek. Dat moge duidelijk zijn, zeker gezien de bezuinigingen die het kabinet wil doorvoeren en al doorgevoerd heeft: de hele amateurkunst wordt zo?n beetje weggevaagd en voor de prof?s blijft ook al niet veel over.; ik ken mijn plaats. Maar de wereld wordt overdrachtelijk armer zonder kunst, u hebt het alleen nog niet meteen in de gaten, dat komt over een tijdje pas, als gebeurtenissen als in Haren aan de orde van de dag komen en je niet meer op een stukkie innerlijke beschaving van wie dan ook hoeft te rekenen. Als kinderen doorgewinterde egoïsten worden omdat ze niet meer leren dat er iets is dat belangrijker is dan hun eigen kleine willetje en wereld en ze niet meer kunnen samen spelen, behalve op een voetbalveld, waar ze alleen bedreven raken in het uitdelen van kopstoten en tackles. Als musea en concertzalen onderkomen raken, kerken instorten en niemand meer het woord symfonieorkest meer kan spellen.

Gelukkig voor Theo Olof hoeft hij daar niet meer bij te zijn… Wij die hier achterblijven zullen blijven proberen te klassieke muziek dichter bij de mensen te brengen en te houden, de beeldende kunst levend, de literatuur spannend, al schieten we er op termijn allemaal het leven bij in. We hebben elkaar niet persoonlijk gekend, meneer Olof, maar naast alle prachtige noten die u voor ons gespeld hebt, ben ik u dankbaar dat u Hilversum 4 mee opgericht hebt, het is zeven jaar een vervullend deel van mijn leven geweest en zit nog steeds in mijn bloed. Ik zal tot mijn laatste snik de klassieke muziek blijven koesteren, blijven uitleggen en blijven verdedigen. Ik en met mij degenen die in ‘het vak’ werken zijn dat aan u verplicht. Voor u is het klaar.

Op mijn favoriete internetsite You tube vond ik een beeldschoon stukkie. Het beeld is slecht, het geluid tamelijk goed. Dit is nou wat ik bedoel als ik het heb over ‘cross over’ en muziek dichter bij de mensen brengen. Die aardige, áárdige Pim Jacobs, het Metropole Orkest dat werkelijk alles kan spelen en al jaren meegaat (en nu in zijn voortbestaan bedreigd wordt…) Rogier van Otterloo die dirigeert en het ook snapte, affijn, het klopt allemaal en heeft ook iets aandoenlijks… Het lijken lang vervlogen tijden, waar zijn we in hemelsnaam met z’n allen naar onderweg…

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *