Joop Stokkermans

De dood van Joop Stokkermans (oftewel ‘Joop Stok’, zoals wij hem wel eens lachend noemden, ook als hij het kon horen) vervult me met melancholie: weer een stukkie van mijn klassieke ziel afgesneden…
Ik werkte nog maar net bij AVRO klassiek toen Joop de afdeling opkwam; hij bleek daar al veel langer kind aan huis dan ik. Ik keek een beetje van een afstand naar hem: pfoe, Joop Stokkermans, componist van een heleboel mooie, lichte muziek, een autoriteit op zijn gebied, daar kwam je niet zo makkelijk dichterbij. Die keer bleef het bij afstand, maar al snel kwam hij wel dichterbij.

We lunchten met zijn allen, tenminste met diegenen die er waren op het moment dat ik rond de klok van twaalf riep “Anyone for lunch” en kort na de eerste keer dat ik hem zag zat-ie ineens naast me aan tafel in de kantine van het AKN-gebouw en raakten we in gesprek.

Joop was de personificatie van vriendelijkheid. Hij was precies als zijn uitstraling: een bijna kabouter-achtige, vlinderige vriendelijkheid, volstrekt wereldvreemd in alle goeie zinnen van het woord. Hij wist alles en meer van (piano)noten en lichte muziek. Hij kon geen wasmachine van een oven onderscheiden in de keuken, maar zet hem in een studio achter een piano en hij improviseerde de beste muziekprogramma’s aan elkaar. Wat zal hij gemist worden, mijn hart doet zeer sinds ik hoorde dat hij er niet meer is.

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *