Apen, dolfijnen en chemie

Pfoe, er zijn me toch een boel opera’s in première gegaan, vandaag jaren geleden… Op 9 maart 1842 Nabucco, in 1844 Ernani (Verdi), in 1849 Die Lustigen Weiber von Windsor (Nicolai), in 1868 Hamlet (Massenet) in 1930 Mahagonny (Weill) en in 1982 La vera storia (Berio).

Dus ik op zoek naar al die opera’s op YouTube. Het zal u duidelijk zijn dat ik vaak de kelders van de klassieke muziek doorsurf, vaker dan andere krochten, hoewel ik via Facebook en andere social media ook echt wel de filmpjes doorkrijg van apen die op bezoek gaan in een toeristenkamp ergens in Afrika en dolfijnen die zich door filmers laten bevrijden van visserslijnen.

Ontroerende beelden (ondanks de hinderlijke reclame aan het begin, sorry!) maar toch, de krochten van de klassieke muziek blijven voor mij interessanter, gelukkig, want wat je af en toe tegenkomt… Dat mensen het nodig vinden zoiets op YouTube te zette; de filmpjes in De Wereld Draait Door zijn er heilig bij.

In die klassieke (opera)krochten viel op dat het hoofd van Rolando Villazon en dat van Anna Netrebko heel vaak samen in opera en in concerten opduiken. Het is niet heel vreemd: de twee zijn vrienden, hoewel beiden met anderen getrouwd. Ik kon het niet laten een aantal van die fragmenten nader te bekijken en toen bedacht ik: ik ga het met u weer eens even hebben over ‘Das gewisse Etwas’.

Van die twee hoofden samen spat de chemie af, dàt viel op. Ze hoeven maar naar elkaar te kijken, die twee en mijn hart springt in een soort versnelling, of ze nou al zingen op dat moment of niet.

Als je zo’n klik met elkaar hebt, heb je goud in handen en dat goud wordt geëxploiteerd, volkomen terecht overigens. Ik ben al tamelijk weg van Villazon, die er altijd met hart en ziel ingaat, af en toe daardoor roofbouw plegend op zijn stem, maar die Netrebko, da’s me een lekker ding (heren!).

Ik keek een paar scènes af en besloot uiteindelijk toch de finale uit Manon Lescaut op te nemen. Omdat ze hier beiden echt tot het gaatje gaan. Het slotbeeld waarin DesGrieux met de dode Manon in zijn armen zijn eigen dood tegemoet loopt is hartverscheurend.

De regie is onhandig, maar omdat die twee zo goed van elkaar weten tot hoever ze kunnen gaan en ze elkaar volgens mij tot in de dood vertrouwen komt het goed. Er staan uren met opnames op YouTube van hen beiden; als het het komend weekend weer gaat sneeuwen weet u wat te doen!

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *