Kiri en Downton Abbey

Bent of was u ook zo’n die-hard-fan van Downton Abbey? Wij hebben gesmuld van de ontwikkelingen van de eerste drie seizoenen, Douariere Violet Grantham’s one-liners, Mister Bates’ ellende in de gevangenis, de streken van O’Brien en de, naar later bleek homofiele, Edward…. We zaten er klaar voor en we waren erg van streek toen ineens bleek dat in de allerlaatste aflevering Matthew lijkt te zijn verongelukt. Ik ben nog nooit zo geïrriteerd geweest dat onze opname mislukte en we nu eigenlijk nog steeds niet precies weten wat er gebeurd is. En dat vermaledijde YouTube wil maar niet prijsgeven hoe die laatste aflevering afliep…

In het derde seizoen haalde men een beetje extra peper in de serie door Shirley Maclain van stal te halen en de Amerikaanse moeder te laten spelen van de gravin Grantham. Wij smulden van de heerlijke kissebis-gesprekken tussen, ik zal maar zeggen de Engelse oude adel en de Amerikaanse nieuwe rijken…

Dus u zult begrijpen dat ik aangenaam getroffen was door de mededeling van mijn echtgenoot dat Dame Kiri te Kanawa in het volgende seizoen haar entree zal maken en zelfs schijnt te gaan zingen. En Shirley Maclaine komt ook terug dus het wordt een dolle stiff-upper-lip-boel daar.

Mooie gelegenheid om u wat te vertellen over sopraan Kiri te Kanawa. Een hele mooie stem, met een timbre dat je niet vaak meer hoort tegenwoordig en een hele mooie vrouw bovendien.

Ze werd geboren in 1944 in Nieuw Zeeland. Als baby werd ze geadopteerd door een Ierse moeder en een Maori vader. In haar tienerjaren was ze een popster, en was ze een populair entertainer in clubs in Nieuw-Zeeland. Ze leerde opera zingen van Dame Sister Mary Leo, en begon haar carrière als mezzosopraan, later werd ze sopraan.
In 1966 begon ze, zonder auditie (en da’s heeeel bijzonder!), aan het London Opera Centre. Haar eerste rol was die van Tweede dame in Mozart’s Die Zauberflöte. Dan gaat het snel tot een nieuw hoogtepunt: zingen bij de bruiloft van Charles en Diana; dat het huwelijk mislukte heeft niet aan haar zang gelegen. Te Kanawa trad in 2010 terug uit de operawereld, in de rol van Marschallin in Richard Strauss’ Der Rosenkavalier bij de Oper Köln. Ze geeft nog wel concerten.

Ik kende haar uit de film die van Mozart’s opera Don Giovanni gemaakt is in 1979. Vooral opgenomen in Venetië, met geweldige opnamen! Voor de gelegenheid keek ik nog eens naar de trailer van de film en die was geweldig. Wat schreef Mozart tijdloze muziek, nog net zo fris en agressief en inventief als in 1789 toen hij de opera schreef… Over het begin-accoord van de aria van de Commendatore schreef ik al eens een stukkie. Dus hoe graag ik dat ook wilde, ik ga het niet nog eens opladen.

Ik vond een mooi voorbeeld van cross-over in een stuk uit van Andrew Lloyd Webber (de Verdi van de musical…. hij kan ook van die prachtige deunen schrijven en van die vette akkoorden) ‘The heart is slow to learn’. Vaak zijn dit soort nummers lastig te zingen voor een echte klassieke stem, maar Te Kanawa weet er raad mee. Ze neemt van beide vakken het goeie en maakt er een geweldig optreden van. En dat einde: twee keer flink uithalen naar de topnoten en dan zo beheerst het pianissimo af maken: dat kunnen alleen de hele groten! Ik verheug me op seizoen 4 van Downton Abbey.

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *