Zomerijsje?

Een pastiche van korte berichten dit keer, een soort zomerijsje dus, waarvan ik bij het aanvangen van de week nog niet weet uit hoeveel bolletjes het ijsje gaat bestaan.

Op de eerste plaats is Europe’s First Lady Of Jazz (bewust allemaal met hoofdletters) in het vorige weekend overleden. Daarover hebt u in de afgelopen dagen al zoveel kunnen lezen dat ik er niks aan kan toevoegen. Goed was ze, Rita Reys, een vakvrouw en met een ijzeren discipline. Een draak was ze ook bij tijden, maar ach, da’s leuker dan een dutsel zijn en daken komen verder dan dutsels en hebben een leuker leven. Een carrière van meer dan 70 jaren, wie doet het haar na?

JJ Cale verwisselde ook het tijdelijke met het eeuwige (rotterm ‘eeuwig’ trouwens, vond ook Hans Teeuwen in de eerste aflevering van Zomergasten: ‘Stel je eens voor dat iets eeuwig duurt”, zei hij tegen een wat weerbarstige, niet-voor-humor-openstaande Wilfried de Jong, ‘je moet er toch niet aan denken, eeuwig….’ Ik ben het met hem eens. Je wil tenslotte ook wel eens je rust…
Maar ik dwaal af: JJ Cale dus, ik heb hem niet echt gekend, maar had wel bewondering voor dat gruizige stemgeluid van hem, dat kom je in de klassieke vocale muziek niet tegen, zo’n geluid…

Om te voorkomen dat ik het zoveelste stukkie over dooie mensen schrijf (het is al drie weken achter elkaar raak…) nu maar eens over iets levends: de opera’s van Wagner. Ja, want die leven wel degelijk, vinden ze in Duitsland, waar ze de vieringen rond het tweehonderdste geboortejaar van Richard Wagner aftrappen met een Das Rheingold (de eerste van de cyclus ‘Der Ring Des Nibelungen’) in… een shabby café, annex tankstation langs Route 66.

Ik zat grinnikend de recensie te lezen. Dat Amerikaanse gedoe schoot de degelijke Duitsers natuurlijk in het verkeerde keelgat. De regisseur was zo slim om de tweede opera ‘Die Walküre’ wel min of meer traditioneel aan te pakken. Duitsland slikte zijn ergernis in. Ik had graag eens in de kamer van de nazaten van Wagner gezeten als vlieg, terwijl ze de Rheingold-enscenering met elkaar bespraken. Ik zou genoten hebben, maar misschien ook met één klap mijn dood hebben gevonden, want de erven Wagner houden niet van lastig zoemende vliegen. De twee laatste delen spelen zich of op Alexanderplatz (in voormalig Oost-Berlijn) en op Wallstreet. Ik zou er bijna voor gaan kijken. Ik moet u eerlijk bekennen dat ik nog nooit (ik schaam mij diep, NOT) een hele Ring heb uitgezeten, of zelfs maar het voornemen heb gehad er kaartjes voor te kopen. Errug he?

In De Volkskrant van vrijdag vindt u nog meer Wagner-verhalen, over Bayreuth, dat een beetje zucht en kreunt onder zoveel toeloop rond de Festspiele. Over Angela Merkel, die er rond voor uit komt (let op de woordspeling…) dat ze van Wagner houdt en er nog mee weg komt ook. Over de renovatie-ellende van al die mooie gebouwen in Bayreuth, affijn… Klassieke muziek is niet dood, ze leeft!

In het filmpje een charmante Rolando Villazon die het mooie ‘Mit Gewitter und Sturm aus fernem Meer’ zingt. Zo wil ik ook wel Wagner. Ik hoor iets in zijn Duits. Ik weet dat hij de taal bijna perfect spreekt, maar ik hoor een accentje, maar vind het nog grappig ook…

Geniet van de zomer!

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *