Een wat vreemd eerbetoon

We stappen na een lange wandeldag de eetzaal van ons hotel in Burgen (aan de Moezel) binnen en wat we buiten al meenden te horen klopt: er is een accordeonist bezig een groep Duitsers te vermaken met Volkstümliche Musik, tenminste zo laat het genre dat er die avond gespeeld werd het beste vertalen.

Ik zocht de term Volkstümliche Musik effe voor u op – lang leve internet – en kwam tot de volgende – vrije – vertaling: “Met Volkstümliche Musik wordt over het algemeen bedoeld populaire amusementsmuziek, die sterk verwant is met en sterk leentjebuur speelt bij de Volksmuziek.”

Met andere woorden: van allerlei deuntjes kwamen er langs en we konden er niet omheen. Ergens anders gaan zitten eten was geen optie. Er was in de verste verte geen ander restaurant in de buurt, we hadden die dag al zo’n klere-eind gelopen en bovendien had mijn linkerknie al eerder aangegeven dattie geen meter extra meer wenste af te leggen.

Met het bord Goulash voor ons (het enige hoofdgerecht op het menu) besloten we de stroom maar over ons heen te laten komen: dit werd gewoon ‘zo’n avond’

En inderdaad: het werd zo’n avond. Zo’n avond waarop je nederigheid oefent als klassieke muzikant (want dat blijf ik natuurlijk ergens in een hoekje van mijn hart). Zo’n avond waarop je je arrogantie als ‘beoefenaar van de kunsten der heilige muze’ maar eens aan de kant moet leggen en moet luisteren naar datgene wat er ten grondslag ligt aan alle (zang)muziek: de deunen, de volksdeunen meer bepaald.

Wist u bijvoorbeeld dat ‘Tulpen uit Amsterdam’ helemaal niet uit Amsterdam komen, maar uit Scandinavië (ik geloof uit Noorwegen) ? Dat ‘De Somerse hei’ (Someren is een kleine drie-dorpen-gemeente uit Brabant) net zo makkelijk in ‘Nie kniezen ie zeure’ vertaald kan worden (afhankelijk van waar in Brabant je de ijzersterke melodie inzet….)

Dat zanger Heino in Duitsland overal luidkeels en zonder tekstfouten wordt meegezongen. Dat Brahms componist en/of opschrijver is van veel van die Volksmelodietjes en dat ‘Achter de muren van ’t oude kerkhof’ helemaal niet exclusief door mijn grootvader van vaders zijde op de piano werd gespeeld, maar tot ver in de Peel vertolkt wordt?

Verdi en Lloyd Webber (de laatste mag tevreden zijn dattie in een adem met de eerste wordt genoemd) hadden een puntje aan hun composities kunnen zuigen die avond: deunen-schrijvers bij uitstek hadden ze voor minstens drie opera’s/musicals nieuwe stof op kunnen doen…

En uiteindelijk kwam ook ‘my finest moment’ langs. De accordeonist (zeer vaardig op zijn instrument, maar volgens mij kan-ie geen noot lezen zo groot als een koe) speelde de onsterfelijke deun uit Frans Lehar’s ‘Der Zarewitsch’ ‘Es steht ein Soldat am Wolgaustrand’.

Melancholie sloop mijn hart binnen (ik ben een ongeneeslijk sentimentele dweil moet u weten…) Ik kan er niks aan doen, maar als ik de melodie hoor zie ik die arme soldaat heen en weer lopen, op wacht daar aan de oever van de Wolga in de winterkou terwijl hij weet dat hij zijn geliefde nooit meer zal zien… daar smelt zelfs het meest verstokte mensenhart van, toch?

Hast du dort oben vergessen auf mich? Es sehnt doch mein Herz auch nach Liebe sich.
Du hast im Himmel viel Engel bei dir! Schick doch einen davon auch zu mir.

Als je het door Fritz Wunderlich laat zingen en je doet effe niet pedant, kan de melodie makkelijk voor een opera doorgaan; de enige aanmerking die je zou kunnen maken is dat de deunen een beetje raar los achter elkaar zijn gecomponeerd, maar deunen componeren kon Lehar, minstens even goed als Verdi of Lloyd Webber, ik heb ze gezongen en kan ervan getuigen. Wunderlich wordt nergens larmoyant, terwijl dat mega op de loer ligt (en bij andere filmpjes die ik bekeek op YouTube wel degelijk gebeurde, brrrr). Kortom: prachtig!

En zo wordt dit stukkie een wat vreemd eerbetoon aan Fritz Wunderllich (ons veel te vroeg ontvallen, wat een prachtige zanger), aan de volksmuziek én de ‘volkstümliche Musik’ en aan de accordeonist in Burgen aan de Moezel (die het stukkie nooit zal lezen, want Duitser en zich volstrekt onbewust van het feit dat Vocalies in zijn publiek van die avond zat).

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *