Waarom? Daarom!

De Volkskrant van afgelopen woensdag reikt een onderwerp aan voor een stukkie. Componiste Huba de Graaff schreef een ‘Apera’ (dat de componiste dan Huba heet vind misschien ik alleen een gotspe?). Bij het artikel een foto van vier heren van het Egidiuskwartet die nogal ‘apig’ staan te zingen? Ik had na het artikeltje geen enkele behoefte de klanken erbij te gaan zoeken op YouTube.

De vraag waarmee het artikeltje opende is echter een interessante. Waarom zingt een mens in Godsnaam? Waarom zingt U? De vraag is zeker niet retorisch… Ik ben er wel degelijk benieuwd naar.

Een paar jaar geleden zou ik op die vraag geantwoord hebben “uit levensbehoefte”, ik kon niet zonder, tenminste ik dacht dat ik niet zonder kon. Toen ik stopte met (min of meer) professioneel zingen dacht ik dat mijn wereld op zijn minst heel anders zou worden, maar tot mijn verbazing gebeurde er… niets. De zon kwam op en ging weer onder en ik had een hele dag geen noot geproduceerd.

Nou ja, geen noot geproduceerd, ik hoorde als altijd de muziek in de wasmachine, als hij begint te centrifugeren en probeerde een glissando mee te zingen. Ik hoorde het verschil in tonen toen mijn lief een keer boven en ik tegelijkertijd beneden stofzuigde (ja wij hebben twee stofzuigers… verder zijn we heel gewoon gebleven…) en hummelde een lieke om de twee tonen heen.

Ik neurie bijna altijd (soms tot wanhoop van de collega’s) een tegenmelodietje bij de kopieermachine op mijn werk en niks is zo leuk als een swing proberen mee te tikken als de machine veel te kopiëren heeft en dus in een ritme schiet.

Muziek in het algemeen en zang in het bijzonder is in heel mijn wezen en mijn leven en zal er nooit meer weg gaan, maar echt een aria zingen voor publiek doe ik niet meer en ik mis het niet.

Als ik al eens opzing, ben ik er altijd verbaasd over hoe mijn lijf in een soort ‘zing-modus’ schiet: mijn middenrif plat zich af en ineens gaat mijn adem veel dieper en schieten klanken veel verder naar voren in mijn gezicht (in het masker, zou een zangpedagoog zeggen…) en het is een vreugde te merken dat ik het nog kan: een klank produceren die recht naar het hart van mensen gaat (mits ze zich daarvoor open stellen).

Er hoort een zeker lichamelijk welbehagen bij zingen, je lijf stroomt weer eens lekker door za’k maar zeggen, iets dat bij een orgasme ook gebeurt, dus misschien zingen we wel uit een soort seksuele drive en zijn daarmee weer terug bij de ‘’Apera’’ van Huba de Graaff.

Vooruit dan maar, het linkje naar het radio-item dat de NOS over de première maakte. Het verklaart een hoop.

Ik ga niet luisteren, maar wie weet triggert het u. En als u uzelf er dan eens op betrapt (hetgeen ik u overigens toewens: je kunt volgens mij ook endorfine los zingen) dat u ópzingt bij het stofzuigen, of bij binnenkomst van uw trein op het station, of bij het geluid van de piepende deurscharnieren, laat me dan vooral eens weten wát u zingt. Zou interessante lijstjes op kunnen leveren!

En vooruit, een extraatje over de vreugde van het zingen: zie hier Perpetuum Jazzilee, een koor uit Slovenië dat in 2009 de wereld veroverde met hun cover van het nummer ‘Africa’. En een lol dat ze hebben!…

Daarom, dus.

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *