Bloed aan je handen…

Het gaat beginnen. Nadat ik me afgelopen zomer intens heb beraden over hoe mijn arbeidzame toekomst eruit moet gaan zien en ik daar met trillend hart een paar nieuwe passen heb gezet gaat het spel op de wagen. Ik ga mij bekwamen in het vak van begeleidster van opera- en cultuurreizen.

Morgen mag ik – eerst als gast – mee met Musico naar Essen, naar de opera Macbeth. Omdat het Verdi-jaar is (het is 200 jaar geleden dat hij geboren werd) wordt er dit jaar veel aandacht aan hem besteed. Smullen voor mij, want hij staat torenhoog in mijn rijtje favoriete componisten. Hij strijdt eeuwig met Puccini om de eerste plaats en de grap is: als ik veel Puccini hoor dan staat die op nummer één en als ik veel Verdi hoor, dan stijgt die weer met stip. Ik laat het maar zo: ik kan optimaal van de composities genieten en daar gaat het tenslotte om, nietwaar?

Verderop in november genieten we in Hamburg van Verdi’s drie zogenaamde Risorgimento-opera’s: La battaglia di Legnano, I due Foscari en I Lombardi. Tegen die tijd ga ik u lekker vertellen wat dat allemaal betekent, kunnen we lekker nog meer genieten van Verdi.

Overigens geeft Brava een Verdi-cursus, waar die onderwerpen ook allemaal uitgebreid behandeld worden door Remco Roovers, bariton en muziekwetenschapper. Kijk maar eens of u naar een van de avonden kunt: nog meer smullen.

De afgelopen weken hebben we hier al eens vaker over hysterie gesproken en waarom zouden we daar niet nog even mee doorgaan, tenslotte is 2013 het Verdi-jaar.

Over het plot kan ik kort zijn: de opera gaat over de veldheer Macbeth van Schotland, die koning wil worden. Hij gaat de weg van de blinde ambitie, daarbij geholpen door zijn, zo mogelijk nog ambitieuzere echtgenote. Onnodig te zeggen dat ze een zekere dood tegemoet gaan. Wat interessant is in deze opera zijn de voorspellingen van de heksen. Regisseurs kunnen zich daarbij uitleven, in 1986 was er een film van de opera, waarin de heksen naakte, blauw geschilderde vrouwelijke wezens waren, die uit mest en kadavers kwamen gekropen en hun voorspellingen deden. Tegenwoordig bij series als ‘The walking Death’ en Dexter zijn we een beetje gewend aan gruwelijke beelden, maar toen vond ik het buitengewoon intrigerend. Je zal maar in zo’n koor zingen en het live op toneel moeten doen… Ik dwaal af…
Er wordt gemoord en er wordt waanzinnig geworden… Lady Macbeth heeft het zo bont gemaakt dat ze voortdurend bloed aan haar handen ziet en dat niet weggewassen krijgt. Lijkt me een geweldige rol om te zingen, kan je je duistere kanten mooi eens aanspreken.
Aan het einde gaat het echt fout: Macbeth waant zichzelf onverslaanbaar: de heksen hebben gezegd dat alleen iemand die niet uit een vrouw geboren is hem kan doden. Hij heeft echter buiten MacDuff gerekend: die is voortijdig uit de buik van zijn moeder gerukt. MacDuff is zo ziek van het moorden dat hij met één laatste houw afrekent met Macbeth: hij slaat hem het hoofd af en roept Malcolm uit tot nieuwe koning (overigens is die onthoofding in geen enkele opera te zien, of wordt ook maar gesuggereerd: Macbeth wordt ‘gewoon’ neergestoken aan het einde…).

In het filmpje een van de beste Lady Macbeth’s ooit: Shirley Verret in haar waanzins-aria. Komt ook uit die film van 1986. Een traditionele opvatting. Er is ook een prachtige, maar nogal maniakale opname uit het Opernhaus van Zürich, het tempo hoger en de regie veel meer uitgesproken. Het vraagt in beide gevallen nogal wat van de sopraan. Kijk ze allebei en oordeel zelf. In het filmpje hieronder begint de aria op ongeveer 1 uur 50 minuten.

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *