Hieperdepiep Bryn Terfel

Vandaag is mijn favoriete (nou ja, één van mijn favoriete) baritons jarig. Bryn Terfel. Hij wordt 48, voor een bariton in zijn sterke jaren: lichamelijk sterk en geestelijk wijs (nou ja: wijzer dan eerder….). Ik schreef al eens eerder over hem in andere verbanden, maar nog niet ter gelegenheid van zijn verjaardag.

Bryn Terfel Jones werd geboren op 9 november 1965 in een dorp in Noord-Wales, als zoon van een boer. Grappig: zijn eerste taal is het Welsh. Dat heeft hem waarschijnlijk geholpen bij het leren van andere vreemde talen: hij zingt accentloos Duits en Italiaans en heeft een makkelijke rollende r, iets waar veel Engelsen moeite mee hebben. In 1984 ging hij in London aan de Guildhall School of Music zang studeren, hij studeerde met vlag en wimpel af in 1989, prijswinnend: the Kathleen Ferrier Memorial Award en the Gold Medal waren de zijne. In datzelfde jaar leerde ik hem kennen (nou ja, overdrachtelijk bedoeld dan: hij kwam op tv). Hij won namelijk, de ‘Liederprijs’ van het Singer of the World concours in Cardiff. Een andere bariton met looks en stem won dat jaar de eerste prijs van dat prestigieuze festival: Dmitri Hvorostovsky.

Een jaar later debuteerde hij aan de opera: als Gugliemo in Mozart’s ‘Cosí fan tutte’ en toen ging het in sneltreinvaart. Mozart was (en is nog steeds) ‘zijn ding’. Grappig, want Mozart componeert niet echt voor een stem, sterker nog: hij is tamelijk onvriendelijk voor zangers. In Terfel’s geval lijkt hij zijn bariton-partijen voor hem geschreven te hebben: ze lijken makkelijk en naadloos te passen op dat grote baritonlijf. Terfel krijgt ineens een bijna ballet-achtige elegantie als hij Mozart zingt.
De laatste jaren doet Terfel verstandige dingen voor zijn carrière: hij zingt veel cross-over repertoire en hij maakt voorzichtige uitstapjes naar het grotere stemmen-repertoire: Scarpia in Tosca (weergaloos!), de kleinere Wagner-rollen, Verdi’s Fallstaff (ook al weer op het lijf geschreven). Hij zingt geweldig en genuanceerd het Liedrepertoire; die prijs in 1989 was niet voor niks.

Hij heeft een neus voor het organiseren van prachtige festivals en is er vaak bij als er Groot-Britannië iets feestelijks georganiseerd wordt.
Een paar jaar geleden las ik ergens dat hij aan stoppen dacht en de schrik sloeg me om het hart. In mijn column van toen heb ik het hem verboden: je stopt niet als de goeie jaren nog moeten komen, ben je belazerd… Met zijn fenomenale techniek en zorgvuldigheid waarmee hij zijn stem behandelt kan hij nog heeeeeel lang mee. Ik hoor er niks meer over, over dat stoppen. Zou hij toch Nederlands lezen? Grapje lieve lezers, grapje, dat u niet denkt dat Vocalies omhoog aan het vallen is…

Bryn Terfel blijft reclame maken voor Wales, zijn geboorteland en de taal en cultuur van dat land. Hij weet zijn privé-leven aardig af te schermen voor de paparazzi (gelijk heeft-ie).
In 2000 begon hij het Faenol Festival – vlakbij Snowdonia – te organiseren. In de volksmond heet het daar ‘BrynFest’. Hij nodigt er beroemde opera-zangers uit, maar ook populaire artiesten uit Wales. En hoewel het festival af en toe in zwaar (financieel) weer verkeert schijnt het nog steeds gehouden te worden… Dus ophouden???? Geen sprake van!

In het filmpje Bryn Terfel met ons goeie ouwe Koninklijk onder leiding van Edo de Waard. Ik had kunnen kiezen voor Wagner, voor Verdi, voor Mozart, maar dit mooie, eenvoudige lied (met een eenvoudige en zeer eenduidige boodschap….) werd het. Let op de aparte manier waarop hij zijn m-en en zijn n-en van elkaar onderscheidt en luister hoe perfect zijn dictie is; hij prikt zorgvuldig en zeer weloverwogen precies door het orkest. Heerlijk! Zoek vooral zelf op YouTube: er staat heel veel op, vooral zijn slechterikken zijn legendarisch.
Many happy returns dear Bryn!

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *