Loch Lomond

Een van onze meest favoriete programma is ‘Springwatch’ op BBC2. Ook dit jaar van ongehoorde kwaliteit. Aan te bevelen! Live-camera’s op vogelnesten en bever- en dassenburchten. Geweldige, prettig gestoorde presentatoren, waanzinnige beelden van de lente in Groot Brittannië, die zich daar net zo min iets van de corona-crisis aantrekt als ze hier doet. De gast-presentator van gisteren stond aan enig ‘Lake’ (geen Loch, want dat schijnt iets anders te zijn dan een Lake, iets met verbinding met de open zee of zo) en citeerde een zinnetje uit de song ‘Loch Lomond’. Pats: ik had mijn Lieke van de dag voor vandaag. Mooie song, beetje weemoedig, wat zeg ik: erg weemoedig, en dan is het meestal mooie muziek.
Hier in de uitvoering van Bryn Terfel. Zonder beeld, maar laat u meevoeren!

Het meisje van het regiment

In het kader van ‘een keer lekker tetteren’ vandaag een aria uit ‘La Fille du regiment’, heerlijke komische opera. De aria van de tenor is een ‘tenorenkiller’ ik geloof dat er 9 hoge c’s in zitten (u kunt altijd ff meetellen met de opname). Hier is Juan Diego Florez, die als geen ander kan ‘tetteren’! Als ‘het erop zit, zit het erop’, maar als je dit gaat proberen als ‘het er níet opzit’… kun je een week niet meer praten!

Qui tollis peccata mundi

Pinksteren vandaag en hoewel niet gelovig – maar wel de muziek waarderend – vandaag een geweldig stukkie Mozart. Een klein hartje onder de grote riem van de koren, die in de Corona-crisis niet mogen en kunnen doen wat ze normaliter wel doen: troost bieden zowel voor zichzelf zingend als voor de luisteraar. Gelukkig hebben we opnames!
Mozart is hier zijn tijd ver vooruit, we kijken met hem de romantiek in. Geweldige muziek!

The gambler

Ik werd vanochtend wakker met dit ‘Lieke van de dag’ in mijn hoofd. Weet niet waar het vandaan kwam, zal wel in een droom gezeten hebben… Ik word meestal ‘s ochtends met een wijsje in mijn hoofd wakker (ook een titel van een ‘Lieke’, ‘Kinderen voor kinderen’, weet u nog?). En tot en met het douchen weet ik nog waar die wijsjes vandaan komen, daarna gaat het op in de routine van de dag en verdwijnen ze naar de achtergrond, om af en toe ineens weer op te poppen, als een duizendknoop-plantje in een feng-shui-aangelegde tuin… (die woordspeling leg ik niet uit).

Het wordt volgens mij pas écht gevaarlijk als je wakker wordt met een Lieke en het níet meer kunt herleiden…
Hoe dan ook: ik hoorde dít Lieke voor het eerst van The King’s Singers, lang geleden, het staat op de LP in de afbeelding en die heb ik ooit gehad. Waar zou die gebleven zijn?

Het nummer is natuurlijk eigenlijk van Kenny Rogers, heel veel Amerikaanser komt het niet. Hoor hoe de door en door Engelse mannen van King’s College keurig ‘mid-atlantic’ zingen, ik moet er altijd om glimlachen.
Het Lieke is mij bijgebleven vanwege de ijzersterke tekst, die zo klopt dat ik het vrijwel meteen in zijn geheel kon onthouden. Hier is het thema:

You’ve got to know when to hold ‘m, know when to fold ‘m,
know when to walk away, know when to run.
You never count your money, when you’re sittin’ at the table.
There’ll be time enough for countin’, when the dealing is done.

Wat een motto!

Jonathan… en Beethoven

Och, het kan wel weer een keer, vindt u niet? Jonathan en Beethoven? Inmiddels is hij minstens een puber, in 2012, toen ik hem voor het eerst tegenkwam op YouTube was hij ongeveer 3 jaar oud. Ik zag Von Karajan erin terug en Seji Ozawa (die, inmiddels aan Alzheimer lijdend af en toe ineens in zo’n directie-modus schiet en dan dirigeert als een kind, zeer ontroerend). Fascinerend is, dat hij het stuk van haver tot gort moet kennen… hij is keurig vóór op het orkest… ik snap het niet, maar geniet er zeer van.
Hij blijft er gelukkig kind bij, deze Jonathan… ik begrijp dat hij na dit filmpje een soort zegetocht langs orkesten heeft gemaakt. Inmiddels zal hij dat circuit ook wel weer verlaten hebben en nu rock en pop op zijn koptelefoon, maar toch: destijds liet hij mij geloven dat het met de opvolging van al die grote dirigenten wel snor zat… de klassieke muziek krijgt regelmatig een opdonder, maar ze leeft als nooit te voren, hoe moeilijk het ook af en toe is!

Fritz Wunderlich… wat een stem!

Vandaag eentje voor de knagers onder u, Fritz Wunderlich… ons veel te jong ontvallen (want van een keldertrap gevallen toen hij ergens eind 30 was, het voert te ver om dat hier te gaan behandelend…), met de aria van Tamino uit Mozart’s Zauberflöte. Wat een stem! Nog nergens gedateerd, terwijl de opname al een aardig eind oud is. De ideale tenor voor dit repertoire! Enjoy

Tranentrekkend goed

Licht melancholieke bui vandaag, dus het wordt opera. Een van de meest ontroerende opnames ooit: die van Rolando Villazon en Anna Netrebko in de finale van La Bohème (de film). Als er ooit tranen dwars zitten: kijk naar het moment dat hij zich realiseert dat er iets heel erg mis is… u houdt het gegarandeerd niet droog.

Role-model…

Vandaag Anneliese Rothenberger als ‘Lieke van de dag’. Een opname uit 1985. Suikerzoet allemaal, maar ik bedenk: in 1985 ging ik naar het conservatorium. Iemand in de toelatingscommissie (kweetnietweerwie…) zei dat mijn timbre het midden hield tussen Felicity Lott en Anneliese Rothenberger. Of het destijds als compliment bedoeld was waag ik te betwijfelen. Toelatingscommissies blinken in de regel niet uit door diplomatie. Maar nu ik Rothenberger alsnog hoor (lang leve YouTube) in 1985, besluit ik het alsnog als een compliment te zien. Ze werd in de operawereld vaak verguisd om haar werk in het operette en schlager-genre, maar ze deed haar ding en kwam ermee weg, vooral omdat ze haar ding góed deed. Ze heeft veel plezier gebracht (en was een echte diva, wat dat dan ook moge zijn). En ze was gewoon goed, verzorgd, gedisciplineerd in alles wat ze deed. Hulde!

Gesublimeerde woede

Effe lekker kwaad zijn, maar dan op zijn Mozart’s… als de Königin der Nacht in zijn Zauberflöte… Heerlijk! Je moet wel f-driegestreept kunnen zingen (dit voor de knagers onder u). Da’s ongeveer de hoogste noot die een vrouw kan zingen. Er zitten er een paar op de wereld die een g of een a halen, maar da’s vaak meer geluk dan wijsheid (zelfs die drie gestreepte f is vaak meer geluk dan wijsheid…). Bij mij zat-ie er niet op. Bij d-driegestreept hield het op (de hoogste noot uit de Carmina Burana). Maar mee-tetteren bij het gezongen gedeelte van de aria lukte wel en ik heb het van harte vaak gedaan, thuis… Therapeutisch, spaart (minstens een) sessie bij een psycholoog uit.