Kom heilige geest…

Ik zei van de week in mijn commentaar bij mijn ‘Lieke van de dag’ dat ik niet meer ‘van de club’ was. Met ‘club’ drukte ik me badinerend uit, ik bedoelde de Rooms-katholieke kerk. Maar wel van hun muziek, dus… Ik sta nog steeds achter mijn mening. Ik krijg het niet echt voor elkaar om me keurig uit te laten over de club, daarvoor zijn ze me te liefdeloos en zitten ze teveel op hun corruptie en hun centen. Maar hun muziek blijft overeind en er blijft nog altijd een merkwaardig soort van troost uitgaan van de Gregoriaanse muziek, bijna therapeutisch.
Als ik goed gezongen Gregoriaans hoor zakt mijn stress-level altijd meteen een heel eind naar beneden.

Daarom vandaag een mupke Gregoriaans. Ik zou er mijn in november 2019 overleden vader een groot plezier mee gedaan hebben. Hij zat er altijd een beetje mee dat ik zo luidruchtig afgaf op de kerk en maakte zich zorgen over mijn zielenheil. Maar dat ik Gregoriaans bleef waarderen was hem een troost.

Luister naar het ‘Veni creator spiritus’ (‘kom, heilige geest’; het is binnenkort pinksteren, het katholieke feest van de komst van de heilige geest, vandaar) gezongen door de monniken van Santo Domingo de Silos

La vergine degli angeli

We zitten midden in de meimaand en dat is in de katholieke wereld de Maria-maand. Ik ben niet meer van de club, maar wel van de muziek, dus krijgt u van mij een stukkie Maria-lied. Uit ‘La forza del destino’ van Giuseppe Verdi de aria ‘La vergine degli angeli’. Ik was op zoek naar een opname uit de opera zelf, maar kwam hierbij uit.

Er wordt over André Rieu nogal eens badinerend gedaan en dan spring ik altijd in de verdediging (niet dat hij het nodig heeft; hij kan zich heel goed zelf verdedigen). Ook nu zie je weer: je kunt van zo’n stem houden of niet (ze zingt nogal wat lucht ongebruikt weg en ik hou niet zo van de zuurstokken-geluid en dito jurk) maar het is natuurlijk wel effe spátzuiver (ik weet hoe moeilijk deze aria wat dat betreft is) en ze weet wat ze zingt. Tempo en sfeer: niks op aan te merken; ik heb in ‘echte’ opera-uitvoeringen wel eens meegemaakt dat ze er een potje van maakten en Rieu doet dat zeker niet. En zelfs op dit kleine vierkantje YouTube-filmpje is voelbaar hoe Rieu en de zijnen het hele plein in een greep van ontroering hebben. Chapeau!

Wedstrijdje tussen koekoek en nachtegaal

In 5 dagen 73 kilometer gelopen. Vijf beeldschone tochten door een bulkend lentelandschap met zon, rivieren, bos en heide. En geweldig gezelschap natuurlijk, niet alleen de wandel-genoten, maar ook de vogels. Dus nu een Lieke van de dag voor Jan en Jan, Carin en Ria… De koekoek en de nachtegaal houden een wedstrijdje wie het beste kan zingen, de ezel spreekt recht… volgens zijn eigen-wijze ezelsmanier…. Heerlijk lied van Gustav Mahler, helaas niet met bewegend beeld, maar wel met een klein groepje dat begeleidt en waar je vooral de koekoek uitbundig in hoort… net zo uitbundig als wij ‘m de afgelopen dagen hoorden.

Grote rivieren

Vandaag een wonderschoon tochtje gelopen in het Maasheggen landschap. Stukken langs de Maas en dat herinnerde mij aan een instrumentaal stuk (over die andere grote rivier in ons land: de Rijn) waar ik altijd heel blij van word; de Rheinische Symphonie van Robert Schumann. Vroeger de begintune van Hier und Heute, een actualiteiten-rubriek op een van de Duitse zenders.
Vooruit, ik laad het filmpje op met de foto’s van de Rijn, beetje chauvenistisch, maar prachtig en aangezien we nu niet naar Duitsland kunnen, kunnen we er op deze manier van genieten!

Een ode aan wandelaars en vriendschap

Toegegeven, je moet er een beetje een liedknagertje voor zijn, wil je dit waarderen, maar mooi! Renée Fleming zingt de lange lange lijnen van Richard Strauss.

Wir sind durch Not und Freude gegangen Hand in Hand;
vom Wandern ruhen wir nun überm stillen Land.
Rings sich die Täler neigen, es dunkelt schon die Luft.
Zwei Lerchen nur noch steigen nachträumend in den Duft.
Tritt her und laß sie schwirren, bald ist es Schlafenszeit.
Daß wir uns nicht verirren in dieser Einsamkeit.
O weiter, stiller Friede! So tief im Abendrot.
Wie sind wir wandermüde – Ist dies etwa der Tod?

Een gedroomde prins Orlofsky

Ik had zin in vrolijkheid vandaag… en die krijgt u dus ook… met een geweldige Brigitte Fassbender als Prins Orlofsky uit ‘Die Fledermaus’ van Johan Strauss. Heerlijk. Ik heb ooit de Rosalinde gezongen, met veel plezier, maar wat had ik graag de deugniet uitgehangen in deze rol.
Fassbender, in haar ‘dagelijkse zangersleven’ een serieus liedzangeres, leek nooit genoeg te krijgen van Prins Orlofsky, ik snap waarom!

De zevende hemel

Een niet klassiek ‘Lieke van de dag’ vandaag. Omdat de tekst en de tekstbehandeling zo fenomenaal is, van der Lubbes-goed za’k maar zeggen en omdat een en ander zo van toepassing is: ‘we hebben hier nog even en dan nog een lange weg te gaan…’
Ik hoorde het nummer ooit in mijn AVRO-tijd, mijn eindredacteur-zaliger was er weg van en hij was ook vooral van de klassieke muziek. Ik kan het lied nooit horen zonder aan Kees te denken…
Geniet ervan en bedenk: met vrienden samen is alles te verteren!

Waarom zing je opera?

Een werkelijk geweldig stukkie opera vandaag. De aria van Rodrigo uit Don Carlos, in het Frans gezongen door Jerome Bouttilier. Deze opname komt notabene van een concours… denkt u dat-ie een prijs gewonnen zal hebben? Prachtige stem, prachtig acteur, deze Boutillier. Het is een concertante opname, maar met bijna niks om mee te werken, maakt hij er een prachtig stukje acteerwerk van. Ik vermoed het uitstekende werk van een hele goede regisseur die dit hele concert ‘aan elkaar geregisseerd’ heeft. Hulde ook aan de man die hier Don Carlos ‘speelt’ hij heeft bijna de hele aria lang niets te zingen, alleen passief tegenspel te leveren en hij houdt zich geweldig. Boutillier zelf houdt prachtig de spanning vast, tussen de twee grote delen van de aria. Hij haalt het hier en daar nét niet de lange lijnen vol te zingen, zoals Hvorostovsky dat kan, maar hij lost het handig op. Let effe extra op, aan het einde, hoe hij sterft in het laatste ‘adieu’…
En die mooie blik in de orkestbak tijdens het naspel die we krijgen, waar het besef doordringt dat ze met zijn allen een geweldig moment beleefd hebben. Daarom zing je opera…